Metaforen

 

Afbeelding

Gebroken spiegel

De meest voorkomende metafoor voor autisme is een puzzelstukje/puzzelstukjes van een legpuzzel. Ik zal vanmorgen wat te mijmeren in mijn kop en op een gegeven moment kwam een verbastering van die legpuzzel in mijn kop tot ontwikkeling die naar mijn mening nog net iets ‘scherper’ een metafoor voor autisme is. Namelijk een gebroken spiegel. Waarbij ik mezelf soms de vraag stel of mijn gebroken spiegel wel zo’n gebroken spiegel is. In een spiegel, ongeacht of het nu een ‘volmaakte’ of een ‘gebroken’ spiegel is zie je constant jezelf. En juist dat constant jezelf zien vind ik erg krachtig, het lijkt op het Cartesiaans-theater
De gebroken spiegel zie ik als het sturende onderbewustzijn, en de vastgebonden aanschouwer van die spiegel het bewustzijn. Al met al ben ik best wel gelukkig met mijn gebroken spiegel. Met de metafoor van een ‘gevangenis in mijn achterhoofd’ is het voor mijn spiegel bijna niet te doen om in andermans spiegel te kijken.
De mensen die vinden dat ze in een volmaakte spiegel kijken, kijken die mensen wel in een volmaakte spiegel :-$ :wink: :?:

Afbeelding

De gebroken spiegel in het Wertheimpark is ook een sterke metafoor :(

Zo hier en daar lees je wel eens dat mensen met autisme star zijn in hun denken, dat ze geen fantasie hebben, dat ze niet flexibel zouden zijn, eigenwijs zouden zijn. Vooral dat laatste klopt wel bij mij, voor dat starre~fantasieloze~conservatieve lijken mij ~metaforen~ een uitstekend medicijn om je geestelijke horizon te verbreden, om dat zaagsel in mijn schedel eens wat op te schudden. Om die verstikkende conservatieve status van een status~quo om te buigen naar een liberale, vrije, en open geest te evolueren.

~Er op, en er over~
Hier mee bedoel ik om op een metafoor te reageren met wéér een nieuwe metafoor. Voor niet~beelddenkende mensen kan ik me voorstellen dat metaforen moeilijk zijn.
Als een ~ouwe sok~ alleen maar een sok is waar tig gaten in zitten dan is het moeilijk voor te stellen dat er ook ~ouwe sokken~ zijn waar ze semi~bejaarden figuren als ondergetekende mee bedoelen.
Het voordeel van een ~ouwe sok~ zijn dat je hoogstwaarschijnlijk onderstaande~onderzittende Meta wel eens ooit gehoord hebt.

Tja, niet iedere Meta is ook meteen een Metafoor, Meta is overigens wel bruikbaar als metafoor-metavoor.

Meta kun je vanuit diverse perspectieve bekijken, Meta-voor, en in
onderstaand plaatje is Meta 95 graden gedraaid richting een Meta-opzij O:) .
Afbeelding

~Een zwerm spreeuwen~
Ik vind een zwerm spreeuwen in de lucht een hele mooie metafoor, in diverse opzichten.
Ik vind die ontelbare spreeuwen beauty van een metafoor voor mijn brein met zijn ontelbare cellen.
Die golfbewegingen vind ik een mooi beeld om te verbeelden hoe het er in mijn kop aan toe gaat, ofschoon iedere afzonderlijke spreeuw~hersencel iets zelfstandigs is zijn ze allemaal tesamen toch een 1~heid. Geen~vrije~wil impliceert voor mij blindheid, en die blindheid proef ik wel bij al die spreeuwen~hercencellen die klakkeloos de roerganger volgen. Ze zitten heel dicht op mekaar gepakt, maar ogenschijnlijk maken ze nooit een botsing. Ik heb immers nog nooit een spreeuw~hersencel respectievelijk uit een zwerm of uit mijn schedel zien vallen.

Die spreeuwenzwerm heeft ook wel iets weg van het internet, iedereen is onderdeel van de internet~zwerm, die golven/deining van een zwerm in de lucht zie ik ook op dit internet ontstaan.

***

Tijdens Autminds-2017 in de hogeschool van Amsterdam was een van de sprekers * Rianne Jansen *
Haar lezing ging over het spelen-met-metaforen. Het was naast interessant erg humoristisch en creatief. Op een gegeven moment vroeg ze aan de bezoekers van haar lezing om te gaan staan en fysiek Op je tegen te lopen en wat je dan voelde als je op je tenen liep. Op een positieve manier ging ik metaforisch (dus niet fysiek) naast mijn schoenen lopen
Ik kan hier die hele lezing uit de doeken doen maar dan hadden jullie maar moeten komen.

*** Landschip ***
Enige tijd geleden is iemand overleden die bediende met de naam Landschip, hij is ook actief geweest internetfora over autisme. Hoe deze man zijn naam precies bedoelde weet ik niet, ik vind het in ieders geval een prachtige metaforische naam. Het verbaast me ook helemaal niets dan deze man kunstenaar was.
Metaforen en absurdisme gaan bij mij hand in hand, en het woord landschip is voor mij een mooie metafoor voor absurdisme-verbeelding. Best wel opmerkelijk dat onwerkelijke beelden mijn geest dichter bij de ‘werkelijkheid’ brengen Het woord Landschip is zo’n woord.
Afbeelding
Met een Landschip maak ik een veel mooiere overtocht naar Newcastle-Spokanië-Erewhon dan met die metalen boot van DFDS, een Landschip boot is pas echt

“gratis O:)

***

Matroesjka poppetjes.

Het beeld van een kudde matroesjka poppetjes vind ik wel een mooie metafoor voor evolutie.
Ze lijken allemaal op mekaar, maar zijn toch allemaal net even anders, stop je al de poppetjes in elkaar dan zul je merken dat ze elkaar allemaal nodg hebben, en dan ze allemaal ontstaan zijn uit het poppetje wat ze omhullen. Schud je ze als ik ze in elkaar zijn gezet en er ontbreken ergens in het midden een matroesjka dan gaat het rammelen, met alle gevolgen van dien. i.t.t. de afbeelding is het in de evolutie niet zo dat de grootste de meeste kans van overleveren heeft. Zoals die poppejtes met ekaar uitdijen zo zou je ook het melkwegstelsel kunnen bezien wat (volgens wetenschappers) langzaam aan het uitdijen is. What goes up must come down, aldus Newton, het zal nog een hele tijd duren maar het melkwegstelsel en die matroesjka poppetjes zullen sooner or later ook elkaar gaan symboliseren als ze beide gaan imkrimpen tot het moment dat ze er beide niet meer zijn.

Afbeelding

***
B–R–U–G–G–E–n

De West-Vlaamse stad Brugge vind ik mooi. Maar in dit kattenbelletje ga ik het hebben over metaforische bruggen. Een brug brengt je van A naar B, in een metaforische brug breng je A niet alleen naar B, maar breng je tegelijkertijd B ook naar A. Afgelopen zaterdag een AFWAS wandeling gelopen, begin punt van de wandeling was het centrale station van Zoetermeer, de stationshal die ook een brug over de snelweg vormt viel me bij aankomst wel op. We hadden nog maar enkele meters gelopen en iemand van onze groep wees naar een bordje, geen straatnaambordje, maar een bruggenbordje.
En op dat bordje van de brug stond de naam van een bruggenbouwer, namelijk Nelson Mandela.
Dat juist een brug genoemd is naar deze bruggenbouwer vind ik in metaforische zin mooi.
Building a bridge to your heart, Bridge over troubled water (Simon & Garfunkel), a bridge to heaven, een sabbatical-year is ook een metaforische brug, een brug om tijd te overbruggen.
Metaforische muren hebben nogal eens een haat-liefde-verhouding met metaforische bruggen, ze vormen een 1-heid, maar in zekere zin zijn het ook weer metaforische tegenpolen, een wereld zonder muren zijn bruggen niet nodig. Het internet kan een muur zijn maar ook een brug. De bruggen die vanuit mijn eigen luchtkasteel ontspruiten vind ik soms best wel prettig, moet er wel bij zeggen dat het bruggen zijn waar ik zelf graag de brugwachter wil spelen, naar wie ik toe ga, en wie ik toe laat tot mij.

Afbeelding

Afbeelding

***

In metaforische zin zou ik me best wel thuis voelen in een spouwmuur, niemand ziet me, en ik zie niemand, niemand kan me aanraken, en ik kan iemand anders niet aanraken, niemand hoort me in een spouwmuur, niemand kan me voor de voeten lopen, en ik kan andere niet voor de voeten lopen. Ik heb ooit 3 maanden in een vrouwengevangenis gewerkt, en de prikkelvrije ruimte van een gevangeniscel vond ik erg prettig.

In fysiek opzicht zou ik weer niet in een spouwmuur willen wonen O:)
Ik kan er mijn computer niet in kwijt, en ik ben flink wat centimeters dikker dan de opening tussen een spouwmuur, en die spouwmuur-ankers zitten mijn toch al niet lenige gestel in de weg
Afbeelding

***

Gevangenis

Een gevangenis vind ik ook goed bruikbaar als metafoor, en dan denk ik vooral aan de gevangenis van de menselijke geest. De gevangenis van mijn geest is in tegenstelling tot Guantanamo-bay bij tijd en wijlen best wel een prettig rustoord. Het mooie van mijn gevangenis is dat ik de enige ben die de binnenkant van de gevangenismuren kan aanschouwen. In mijn gevangenis zitten kijkgaatjes, ook wel ogen genoemd (eyes are the window of the soul, ook een treffende metafoor)
Met die kijkgaatjes kan ik kijken, maar de gevangen in de gevangenis ziet alleen wat en hoe de dingen aanschouwt worden. Andere gevangenen in hun gevangenis kunnen bij benadering wel wel een indruk hebben hoe het in mijn jail er aan toe gaat, maar ze hebben niet de gevangenissleutel om een haarscherp kijkje te komen nemen hoe het er van binnen uit ziet. Stel dat ik de mogelijkheid had om ze wel een sleutel te geven, zou ik die sleutel dan daadwerkelijk aan iemand geven :?:
Als ik vertrouwen in iemand heb dan mogen ze wel ff in mijn bajes loeren, maar met een scherp voorwerp teksten aan de binnenkant van mijn gevangenis krassen zou ik weer niet toestaan. De prison moet wel authentiek blijven. Nu de zelfde soort vraag maar iets anders gesteld, stel dat ik de sleutel van iemand anders zijn gevangenis in handen zou krijgen, zou ik dan een kijkje gaan nemen :?: Misschien dat ik heel stiekem als de gevangene slaapt even kom gluren, met operatie handschoentjes aan om maar geen vingerafdrukken achter te laten. Rene Margritte heeft ooit 2 verliefde mensen al kussend op canvas weten te schilderen. Het treffende van dat schilderij is dat deze 2 verliefde personen alle bij een blinddoek voor ogen hebben, ze hebben contact maar toch kijken ze naar hun eigen gevangenismuur. Ik heb het gevoel dat mensen met autisme een beter zicht hebben op hun eigen gevangenis dan de doorsnee mens, ik kan hier geen harde feiten voor geven, om de hele simpele reden dat ik never nooit niet in een andere gevangenis langdurig kom. In de humane gevangenissen kunnen de boeven gelucht worden, dit heb ik met mijn eigen gevangenis kunnen aanschouwen in de koepel gevangenis in Breda. In metaforisch opzicht probeer ik ook in mijn cel regelmatig een frisse bries te laten waaien. Ik kan bijvoorbeeld naar natuurgebied de Biesbosch gaan om te luchten, bijzondere is dat ik tijdens het luchten niet uit mijn cel kom.
Voor een winkeldiefstal kom je in west Europa doorgaans niet levenslang achter de tralies. Mijn gevangenis moet ik echter wel levenslang verblijven, ik niet, zelfs de gevangenisdirecteur weet niet hoe lang ik moet brommen. Statistisch gezien ben ik al over de helft van mijn verblijf in de gevangenis, maar op de muren afstrepen hoe ik er nog moet verblijven heeft weinig zin, ieder jaar op 1 januari krijg ik weer een jaartje detentie bijschrijven. Bij mijn geboorte heb ik eigenlijk linea recta levenslange T.B.S. gekregen. De vogel tussen de tralies en de 3 ratten vind ik ook een treffende metafoor. De vogel symboliseert de wens naar vrijheid van de gevangene, en de 3 ratten symboliseren (althans in mijn beleving) het knagen aan het geweten van de gevangene waar de ratten hun tanden in zetten. Als ik de vogel en de 3 ratten nu eens niet als metafoor zie, in nog dieper inzoom in de afbeelding dan bevatten de hoofden van de vogel en de 3 ratten ook een gevangene, inclusief een vogel in hun tralies. Of een vogel en een rat een geweten hebben waar aan geknaagd kan worden heb ik mijn twijfels over. Bij mensen (mezelf incluis) twijfel ik overigens ook wel eens of er aan een geweten geknaagd kan worden. Als je het niet hebt kan er simpelweg ook niet aan geknaagd worden :wink:
De gevangene in dat hoofd kijkt somber, maar heeft hij eigenlijk wel gegronde redenen om somber te kijken :?: De gevangene leeft een solitair bestaan, de mensen die geen solitair bestaan leven hebben volgens mij minder een gevoel van een gevangene in hun eigen hoofd te zijn. Naar mijn mening leven deze niet solitaire in een nog vreselijkere gevangenis dan een solitair levend iemand. Deze mensen leven namelijk in de gevangenis van iemand anders :idea: waar ze geknecht worden in de schedel die niet van de gevangene zelf is. Als ik op vakantie ben in Spokanië of in het onherbergzame Erewhon dan ben ik ook gevangen in mijn eigen hoofd, maar dan gaan bij mij de metaforische mondhoeken wel omhoog staan en niet in de somber-modus als in de afbeelding.

Afbeelding
Afbeelding

***

Ofschoon Griekenland voor mijn schedelinhoud een veel te warm klimaat heeft vind ik de plattegrond van Griekenland een treffende metafoor van die zelfde schedelinhoud. De plattegrond als mijn totale brein, en ook de plattegrond van hoe mijn brein de sociale interactie beleefd met de andere homo sapiens beleefd. Waar bevind ik me in de sociale interactie op de plattegrond van Griekenland?
Het moet in ieder geval een eilandje zijn wat voor andere eilandjes en de het vaste land niet waarneembaar is. Het liefste zou ik op een zandbank wonen die zich 1 meter beneden de middenlandse zeespiegel bevind, waarbij ik me een snorkelbuisje de broodnodige zuurstof tot me zou willen laten komen. Nou nee, het liefste zou ik een nomade bestaan leiden middels een onderzeeboot in de Griekse wateren. In die onderzeeboot kan ik lekker mijn 1-mans-democartie beleven. In die onderzeeboot zou ik via de straat van Gibraltar of het Suez kanaal de hele wereld gaan verkennen. Het liefst me een grote telescoop verrekijker, zo dat ik veilig in mijn Griekse onderzeeboot het koraal rif bij Australië kan aanschouwen. Op mijn reis naar dat koraal rif zou ik ook zeker even een kijkje nemen bij de stad Darwin. Misschien dat ik daar wel even mijn anker uitgooi. In de interactie zou ik het prettigste voelen bij de zéér kleine eilandjes, onbewoonde eilandjes maar ook eilandjes waar maar 1 persoon woont laat ik mijn onderzeeboot misschien wel varen. De atoom eilandjes uitgezonderd natuurlijk. Als thuisbasis lijkt me Griekenland met zijn ontelbare eilandjes toch wel het prettigste, het nihilisme op de faraoër eilanden spreekt me wel aan. Op 12 februari hoop ik nog eens ooit koers te zetten naar de Galapagos eilanden. Een compact land als Frankrijk lijkt in metaforisch opzicht een vreselijk isoleerceel, zelfs met mijn onderzeeboot door de Parijse Seine varen lijkt me niet van gevaren ontbloot. Misschien dat ik bij het Parijse vrijheidsbeeld wel even mijn kop boven water zal steken om Marianne te begroeten. Heb ergens gelezen dat de Griek Socrates tegen democratie is, in zijn tijd hadden ze de technologie nog niet om 1 persoons U-boten te maken. Anders had hij mooi net als ik anti-democratie kunnen beleven in zijn onderzeeër. Totaal wereldvreemd ben ik nu ook weer niet, ik zou zonder meer een wifi ontvanger in mijn u-boot aan laten leggen.
Afbeelding

***
Langs de kant van de weg aan de N65 tussen Helvoirt en Vught staat een bordje met de tekst May-the-force-be-with-you ik geloof als gedenkteken van een ernstig ongeluk dat daar ooit is gebeurd, de engels-talige spreuk betekend zoiets dat iemand een ander geluk wenst op zijn route.
Ik zal laatst wat te dubben en toen kwam onderstaand tegeltje in mijn prison-gevangenis-jail tot ontwikkeling.

Afbeelding
***

Er zijn 1001 x 1001 metaforen te bedenken, derhalve ben ik redelijk zeker van dat dit draadje regelmatig een update krijgt.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s