Kunst

In bepaald opzicht is de hele planeet aarde een museum voor mij. Soms een mooi museum, andere keer weer een horror museum. Soms een museum met een hangmat, soms eentje waarbij ik weer fysiek actief ben. Dit zijn musea die door de massa niet gezien worden als musea. Afijn, gisteren heb ik sinds lange tijd weer eens een musea bezocht wat ook als dusdanig word door de massa beschouwd wordt. Een musea waar ik letterlijk en figuurlijk in het middelpunt stond. Ik voelde me op een gegeven moment een David Hasselhoff, die een oogje in het zeil hielt dat alle badgasten veilig en wel de dag doorkwamen. Heel toepasselijk bevond het museum zich in de Zeestraat. Zeestraat 65 te Den Haag om precies te zijn.

Wat moet Hendrik Willem Mesdag toch een mooi, kleurrijke, en vooral geduldige geest gehad hebben.

Me dingen bewust worden door me juist af te keren van de ‘realiteit’, het lijkt een contradictie maar dat is het voor mij niet.
Surrealistische kunst maakt mij juist meer bewust dan de ‘werkelijkheid’
Surrealisme stimuleert bij mij het autonome-bewustzijn, en een autonome geest lijkt er belangrijk voor me dingen bewust te worden.
Ik denk dat dit ook de reden is dat populisten niet gecharmeerd zijn van kunst, kunst zet mensen op een autonome manier aan het denken/bewust-worden, tja en daar houden populisten nu een maal niet van. Een autonome geest is nu eenmaal veel minder makkelijk kneedbaar dat een geest die niet autonoom is. Rene Magritte is mijn favoriet wat het surrealisme betreft. De dingen die ik al miljoenen keren heb gezien zijn dusdanig gemeen goed geworden dat ik in feite blind ben geworden waarom het zo is, verandering van spijs doet eten, en ik denk dat zo af en toe een kijken naar het surrealisme je bewustzijn ten goede komt.
Ik word me pas bewust van het daglicht als ik ook de donkerte van de nacht heb meegemaakt.

Ik word me pas bewust van de zwaartekracht mechanisme als ik dingen zie die op het eerste gezicht niet logisch zijn, ga ik over die niet-logica nadenken dan zit er toch wel logica in, althans voor mij.

Evolutieleer is de ultieme geschiedenisles, maar Rene Magritte heeft een schilderij waar hij juist naar voren evolueert.
Je gaat het pas zien als je het door hebt, bij het zien van dit schilderij heb ik het door, maar Magritte zag het al toen het voor het oog nog niet zichtbaar was, machtig mooi. Remmember the future zou een treffende titel voor dit schilderij zijn.

Het schilderij waar het oog de buitenwereld bevat vind ik ook machtig, is dit schilderij eigenlijk wel surrealistisch? Nee ik denk het niet, want de wereld die ik denk te zien word gemaakt in mijn oog-hersenen. Een onvervalste eye-opener is dit schilderij.

Update komt er aan, wanneer weet ik nog niet.
Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s