iets~drinken

Afbeelding O:)
Mijn huidige collega’s niet, maar mijn collega’s van vele jaren terug waren best wel
brutale type’s. Soms zelfs onbeleefd in mijn ogen.
Als we bij klanten aan het werk waren ontstonden er wel eens gesprekken als hier onder.collega: Hebben ze het water afgesloten?
klant: Nee
Collega: Is het koffieapparaat misschien gestolen?
klant: Lusten jullie misschien koffie?
collega: Nou en of dat wij dat lusten, onze spiers is droog.
klant: Melk en suiker in de koffie?
Collega: Ja, zo duur mogelijk. Een lepeltje is niet nodig, We roeren wel met het koekje!Vooral dat laatste suggestieve dat mijn collega er ook een koekje bij eist zou ik nooit zeggen. Ik moet wel eerlijk toegeven dat ik het wel ik het wel dacht. Er waren klanten die dan heel beleefd er een koek bij presenteerde. Maar een enkele keer kregen we ook helemaal niets als de klant niet gediend was van mijn vrijpostige collega.
***

Thuis kan ik ongegeneerd slurpen, zelfs de druppeltjes die ik op het schoteltje heb gemorst.
Thuis ben ik 1 met de koffie, geen storende elementen. Soms ga ik een krantje lezen bij de Bieb, en daar hebben ze een klein restaurantje waar je naast koffie, thee, cola, ook een tostie kan bestellen en daarna op eten.

Afbeelding

Popgroep Toontje Lager heeft lang geleden een hit gehad met het “Stiekum met je gedanst”
Het internet staat vol met site’s van kranten en tijdschriften, maar soms ga ik toch naar de bibliotheek om er wat kranten en tijdschriften door te bladeren. Bij de bieb aan het Koningsplein in Tilburg kun je bij de krantenafdeling ook iets drinken en eten. De bediening is er vaak door hele aardige mensen met een syndroom. Als ik daar dan zit bekruipt mij soms ook het gevoel “Stiekum met je gedronken” Als ik daar dan zit met met iets te drinken “lees” ik meer de sfeer van de omgeving en de geur van koffie en het warme appelgebak dan de lettertjes in de NRC. Al zeg ik geen woord tegen de persoon die naast me zit, en zelfs al kijk diegene niet aan, toch heb ik dan een gevoel van verbondenheid. Niemand komt ongeziens de krantenhoek in of uit, op een heel subtiele manier vang ik de signalen op. Als er iemand is die drinken gaat bestellen ontgaat me de column op pagina 3 helemaal.
Wat zal die persoon te drinken gaan bestellen, of kiest ie voor een tostie, een sneetje cake? Sommige mensen zitten zo ik hun krant verzonken, en nippen zo van hun koffie dat ze alles en iedereen in de omgeving vergeten. Bij mij is het andersom. In gedachten houd ik zelfs bij hoever de koffie van mijn buurman afgekoelt is, of hoeveel koffie er nog in het kopje van mijn buurvrouw zit.
Niets zeggen, maar toch een small-talk-drink hebben. En als “onze” koffie op is leg ik de NRC terug, loop naar de grote draaideur ( waar je van die diefstal poortjes hebt waar ik iedere schrik heb dat ie af gaat, ook al weet ik dat ik geen dief ben ). Eenmaal buiten stap ik op mijn fiets, en denk ik bij mezelf. Stiekum met je gedronken, ik hoop dat je het leuk vond.

Waarom ga ik juist in dat lezers cafe va de bibliotheek “iets-drinken”?
Diverse redenen denk ik.

Je kunt er iets drinken.
Op een ijskoude winterdag is het er lekker warm.
Op een snikhete zomerdag is het er relatief koel.
Na een wandeling kan ik er mijn achterwerk laten rusten.
Ik kan er heerlijk niks doen, niks doen vind ik een prettige bezigheid.
Maar zoals ik schreef lukt ongestoord een krant lezen me erg moeilijk, in de echte leesBiebkomt die rust wel in me, maar daar niet. Alleen al het geritsel van krantenpapier is concentratie verstorend.
Maar ook wel om uit mijn cocon te komen en wat onder de mensen te zijn.
In dat lezerscafe komen hoofdzakelijk individuen, en bij het aanschouwen van individuen komt er bijna nooit een gevoel van eenzaamheid. Daar waar veel neutotypische mensen samen komen vermijd ik ook het liefste. Bijzonder dat jij foto’s maakte van mensen om ze thuis als visite te bekijken. Een film die daar veel op lijkt is “Lars and the real girl”
Via *deze link* kun je de film online zien.

***

Ik houd er niet van om in de spiegel te kijken, althans als het een spiegel is waar ik mijn schedel in zie. Gisteren tijdens de horeca-stop van een AFWAS wandeling keek naar een drankje dat voor mijn snufferd stond, en zag daar min of meer toch mijn 1500 gram aan zaagsel/hersenen in. Weliswaar in woord vorm, middels het woord SYNDROME, maar toch. Dat kinine een tegengif is voor een beet van een malariamug wist ik wel. Maar dat Tonic dit ook is zoals ze op het etiket suggereren wist ik niet.

Afbeelding

***

Een soort kopstoot-principe maar dan niet met alcohol maar met cafeine.

Een slokje koffie, een slokje cola, een slokje koffie, een slokje cola, net zolang tot de bodem berijkt is. Ik heb het gevoel dat op deze manier de werking van de cafeine sterker word, maar het kan natuurlijk ook zo zijn dat ik gewoon meer cafeine in mijn bloedbaan krijg. De afwisselende combinatie van warm en koud vind ik lekker smaken.

***

Bij de filialen van imperialistische concern Starbucks kun je tegen betaling koffie krijgen. Althans dat vermoed ik, ik heb er immers nog nooit 1 voet binnen gezet. En op eigen houtje zal ik dat waarschijnlijk ook niet gaan doen. De koffie lijkt er aan de dure kant, en als ik lees wat dun stromannen die zich als politici gehuld aan voordelige belastingconstructies voor hun Atlantische vriendjes hebben gekokstoofd dan is het helemaal geen ‘zuivere koffie’ meer. Nee, geef mij maar de Albert-Heijn. De hoge heren van dat bedrijf behoren ook wel tot het zelfde kliekje als die van Starbucks, maar bij de AH kun je helemaal gratis koffie krijgen. Ze hebben er zelfs een bankje bij gezet voor luie mensen als ik om het op te kunnen drinken/slurpen. Geen ober de etiketten hanteert en vraagt of het smaakt, nee, gewoon op de knop drukken en klaar is de koffie. Om geen scheve gezichten te krijgen bij het personeel koop ik wel iets, vanmorgen was dat een gerookte makreel. Het zo goedkoop mogelijk, het liefst gratis dingen krijgen geeft me op een of andere manier toch wel een kick. Waar komt die kick vandaan? Mijn opa kwam uit Zeeland, maar ik denk dat het een verborgen angst is dat ik het liefst voor niets de dingen tot me wil krijgen. Dat gratis kopje koffie van vanmorgen had ik ook gewoon kunnen kopen, ik had er echt geen persoonlijke lening voor af hoeven sluiten om dat te bekostigen. Thuis doe ik nooit melk in de koffie, maar vanmorgen heb ik als een kers op een slagroomtaart toch wat poedermelk er in gedaan. De melk was toch gratis.
Nou ja, kers op een slagroomtaart, ik bedoel eigenlijk een krent in mijn brein.
:)Afbeelding
***

Coffee on the rocks

Benodigdheden
1, een glas (zonder glas kan ook overigens)
2, flesje 0.5 liter bruisend bronwater (liefst gekoeld)
3, oploskoffie (halve eetlepel)
4, een lepel

Gebruiksaanwijzing.
Neem de eetlepel en schep die eetlepel voor helft vol met oploskoffie. Deponeer de koffie in een glas en giet langzaam dat koude bruisende bronwater op de korrels. Enige minuten wachten en je ‘coffee on the rocks’ is ready to taste. Om een champagne effect te krijgen doe je de korrels koffie niet in het nog lege glas, maar giet je de korrels middels een trechtertje in een flesje bruisend bronwater.
Even krachtig shaken, en bij opening krijg je een replica van het openen van een champagne fles, waarbij het dopje en de coffee on the rocks je plafond toucheren.

Warning, om gevaarlijke situaties te voorkomen is het ten strengste af te raden om dit openen tijdens het auto rijden te laten geschieden.

***

Met mes & vork eten

Ik ben er nog steeds niet achter hoe het gros van de mensen zo vloeiend met mes & vork kan eten.
Ik kan wel met een vork eten, ik kan ook wel met een mes eten. Maar in de ene hand een mes en de andere een vork is voor mij een hele opgave. Het tegelijkertijd met mes en vork eten is multitasken, ik kan dat niet vlotjes, en eerlijk gezegd zie ik ook helemaal het nut niet van het met mes en vork eten. Zo omslachtig, er zijn zelfs mensen die hun boterham in mootjes snijden en het vervolgens met een vork naar binnen werken. Ik doe zoiets altijd op de neanderthaler-manier (gewoon met mijn handen). Ik vraag het mensen nooit, maar ik heb het idee dat ik op een slager-achtige manier eet.
Die hele deftige elitaire tafel etiquette word ik soms stiknerveus van. Een soort vizueuze cirkel, ik word nerveus van dat gedoe, en doordat ik nerveus word lukt het me helemaal niet om vlekkeloos te conformeren naar de heersende norm.

Afbeelding

***
Update komt er aan, wanneer weet ik nog niet.

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s