Wandelen

The road to Erewhon.

Ik ga met mezelf samen de natuur in.
We lopen hand in hand.
Een heerlijk gevoel!
Eenmaal lopend in een geliefd natuurplekje langs de kronkelende beek vraag aan mezelf: en Erewhon hoe vind je het hier?
Ik antwoord: ik vind het hier prachtig maar wel te druk.
Ik vraag aan mezelf: te druk?
En denk bij mezelf; we zijn net 1 persoon met hond tegengekomen.
Ja antwoord ik: ik heb behoefte aan stilte en rust.
Dat heb ik de afgelopen jaren wel ontdekt.
Ik vraag mezelf: vertel er eens wat meer over Erewhon?
Nou zegt ik: ik heb de stilte en rust echt nodig anders gaat het op een gegeven moment overlopen en dan lukt niets meer.
Dus vraag ik mezelf: wat bedoel je met overlopen?
Ik denk even na en zeg: af en toe is het leven erg druk, ik krijg teveel indrukken binnen of ik moet van mezelf teveel terwijl ik het eigenlijk niet aankan!
Ik voel me dan hyper en gestrest, wil alles te goed en te snel doen en dan gaat niets meer, ben moe, snel geiriteerd, uitgeput en zie het allemaal even niet meer zitten!
Op dit soort momenten heb ik gewoon een behoorlijke dip!
Na dit antwoord vraag ik aan mijn innerlijke kind: en dan; wat doe je als het je echt overloopt?
Ik denk even na en zeg: nou dan moet ik voor mezelf de rem erop zetten en dit is best moeilijk maar op zo’n moment wordt ik gedwongen door mijn lichaam en geest.
Deze vertellen me dan: het is even op je zult even moeten minderen anders vloeren we je helemaal hoor!
Nu waarschuwen we je maar luister je niet dan pakken we je harder aan!
Hierna valt ze even stil.
Al nadenkend naar het gras kijkend!
Na enkele minuten kijkt ik Erewhon aan en zeg: ach weet je ik heb een druk geestelijk leven; het wordt me af en toe teveel maar ik leef wel heel intens en geniet ook intens van de positieve dingen.
Weer even stilte!
Samen kijken we naar de prachtige blauwe lucht met een stralende zon die ons toelacht en dan maak ik nog een opmerking:
weet je Erewhon, als mij nu iets gebeurd hoef ik geen spijt te hebben: ik heb altijd alles intens beleefd en dus ook intens geleefd!
Hierdoor heb ik altijd optimale geleefd en kan ik tevreden zijn!
Waarna we in alle rust en stilte doorliepen!
Geen woord meer verspillend want dat was zonde van de rust en stilte die er tussen mij en Erewhon heerste!

De Nijmeegse 4 daagse

Heb net even gekeken naar een lifestream van de 4 daagse in Nijmegen. Ofschoon ik wel van wandelen houd, is een 4 x50 km een te zware beproeving in fysiek opzicht voor mij. Maar ook die 10 duizenden mensen zouden dusdanig veel geestelijke energie opslurpen dan ik snel in de bezemwagen zou plaats nemen. Als je met duizenden mensen in een lint loopt heb je op zich heel weinig last van tegenliggers, ware het niet dat tijdens de 4 daagse in Nijmegen 10 duizenden mensen je staan aan te moedigen. Dat aanmoedigen is zonder meer een goed bedoelde act. Maar het werkt bij mij tegenovergesteld.
“Zet hem op”
“Je kunt het”
“Nog eventjes”
Het zouden allemaal een soort van Tom-Tom commandanten zijn die mij bevelen opdragen. Tijdens wandeltochten in de natuur licht mijn focus qua horen zien voelen ruiken op de elementen van de natuur. Nu is de zweetlucht van de persoon voor je ook wel een vorm van natuur, maar ik ruikt toch liever de dennenhars in een naaldbos. Als ik trots ben op mezelf heb ik daar op zich helemaal geen bewijsmateriaal voor nodig in de vorm van een 4 daagse kruisje. Als ik voor mezelf weet dat ik iets gehaald heb is dat meer dan voldoende.
Wat me ook opviel waren de vele militairen en in hun kielzog het vlagvertoon van nationaliteiten. In plaats van veiligheid zou dat militair machtsvertoon juist een gevoel van onveiligheid brengen. Ik heb op zich bewondering voor de prestaties van de wandelaars in Nijmegen, maar benijden doe ik ze niet.

***

Tegenliggers

Als ik loop/wandel komt het wel eens voor dat ik op mijn pad een teggenligger tegen kom. Dit kan een stukje pelgrimspad zijn, maar ook bij mij op de galerij of bij de ingang van de Albert Heijn, dit zijn dan paden waarbij je makkelijk elkaar kunt passeren zonder te botsen, maar het pad is wel dusdanig smal dat ik op het moment van naderen moet beslissen of ik links of rechts van mijn tegenligger voorbij loop. Het komt erg vaak voor dat ik en mijn tegenligger elkaar langs de zelfde kant willen passeren, tja en dat gaat niet. Ik merk dit wel voor dat er een botsing plaats vind, vervolgens besluit ik en mijn tegenligger allebei om elkaar van de andere kant te passeren, tja en dan gaat ook niet, want dan komt er weer een obstakel/botsing. Het is wel eens voor gekomen dat ik tot 4 keer toe de zelfde kant koos als mijn tegenligger. “Zullen we lotjes trekken, wie links en rechts passeert?” Zoiets heeft een tegenligger wel eens tegen me gezegdt. Op een of andere manier voel ik het niet goed aan om links of rechts te kiezen. Mijn onhandigheid, of beter gezegdt, mijn “onbenigheid” levert dan enigzins komische momenten op. Als ik met een groepje wandel heb ik daar vrijwel geen last van. In groepjes loop ik zelden voorop, en bij een tegenligger loop ik als een treintje mijn voorganger achter na. Mocht die wandelaar ook zo besluiteloos iemand als mij te zijn volgd er een korte file of bijna ketting-botsing. Als ik fiets en auto rijd dan zit het wel diep ingebakken in mijn hersenen dat ik rechts moet houden. Zeker als het een fietspad of verharde weg is. Maar als ik wandel/loop, en dan vooral in gebieden waar ik veel afleiding heb, dit kan een plas water op een zandpad zijn, een zware boodschappentas, een hond, een boom, een brandnetelstruik, een mooi uitzicht links of rechts, of een gesprekspartner dan is dat links houden bij een tegenligger niet zo vanzelfsprekend. Zelfs al zie ik die tegenligger al van vere aankomen dan ik dat hele stuk twijfelen, ga ik links, ga ik rechts, ga de tegenligger dan automatisch ook links en rechts, misschien draait ie wel om. Dit heb ik ook bij een lift in en uit stappen, dat twijfelen heeft misschien wel iets te maken met de ander niet aan te willen raken. Er zijn veel dingen ik niet goed kan, maar de activiteit “twijfelen” ben ik erg goed in. Bij de GGZ hebben ze me verteld dat twijfelen op zich best wel goed is. Maar bij mij is het dusdanig dan mijn twijfelen soms over slaat in besluiteloosheid. Bij een tegenligger kies ik soms ook wel de weg van de minste weerstand, ik stop dan met lopen/wandelen, en wacht tot de tegenligger voorbij me is, en dan vervolg ik mijn wandelpad. Als ik hele snelle of luidruchtige tegenliggers krijg te verwerken, dan kies ik vrijwel automatisch om een pas op de plaats te maken.
Bijvoorbeeld als er een antieke brommer met gele tank me te gemoed komt gescheurt 🙂 Een bekende wandelaar, misschien wel de bekendste van het noordelijk halfrond heet Johnnie.
En met zijn achternaam staat hij in het bevolkingsregister te boek als Walker.
Johnnie heeft bijna altijd wandelstokken bij zich. Houd Johnnie van Nordic-walking of heeft
dusdanig veel Whiskey gedronken dat hij die wandelstok nodig heeft om niet om te vallen. Zonder stokken is het misschien wel Johnnie-Rolling. Gisteren tijdens een afwas-wandeling kwamen we eenhuifkar tegen, deze kar werd getrokken door paarden. Zou dat zwaar trekken zijn voor die paarden vroeg ik. Iemand van de groep antwoorde met, de wielen zijn rond en niet vierkant dus dat zal wel meevallen. Vervolgens stelde ik de vraag, wie heeft het wiel uitgevonden? Ik weet het niet, niemand wist het, we waren het er wel over eens dat het in een tijd moet zijn geweest ver, heel ver voor dat ze octrooibureaus hadden uitgevonden.
Eerbied voor jouw mooie takken..

 

***

We gaan wandelen, en kijken niet achterom

Tijdens het wandelen zou ik graag een tom-tom in mijn schedel willen hebben.
Tijdens het wandelen zou ik graag géén tom-tom in mijn schedel willen hebben.

Dat ik er geen wil hebben komt door dat commanderend stemmetje, doe dit, doe dat, doe zus , doe zo. Zeg stemmetje, laat mij toch lekker met rust, laat me zelf bepalen of ik een uurtje van die boom wil genieten en van het padje af te zijn.

Maar zoals iedere + ook een – heeft, is dit bij een tom-tom ook het geval. Ik heb er geen maar soms zit ik wel bij iemand in de auto dier wel een heeft. Een tom-tom is altijd gericht op het doel, zijn focus is dusdanig dat hij bij een weg op breking, of door een stommiteit van mij bij een commando naar links ik naar rechts ga, dat een tom-tom ieder moment zijn focus op het uiteindelijke doel weet te houden. Hij laat het verleden als het ware van zich af glijden met de snelheid van het wandeltempo. Tja, dat vind ik toch wel een mooie eigenschap van een tom-tom. Wandelen en niet achterom kijken, wat geweest is is geweest. Mick Jagger & Peter Tosh hebben er een liedje over gemaakt. We gaan wandelen en kijken niet achterom. Soms is een goed geheugen helemaal niet zo prettig.

***

“Autisten lopen als boomstammen” Deze uitdrukking kwam ik net ergens tegen, en mijn mondhoeken gingen omhoog.
Ik houd niet van spiegels, en zeker niet tijdens het lopen/wandelen. Mocht ik me wel zien wandelen/lopen dan zou het me niet verbazen als ik een deel van een boom namelijk een tak zou zien wandelen, dus niet lopen als een boomstam, maar lopen als een wandelende tak :)
traag, sloom, door zijn camouflage probeert hij niet op te vallen tussen alle andere snel voortbewegende takken. Misschien dat Bulletje wel valt op wandelende takken, en dat hij daarom voor mij heeft gekozen.

 .”>

***

Gisteren ruim 1.7 miljoen millimeter gewandeld/geijsbeerd met AFWAS, 1755000 m.m. om precies te zijn. De Friese rayonhoofden zullen er niet warm of koud van worden maar in de buurt van de Moerputten zag het zo hier en daar wit. Op een oude en koude spoorbrug kon ik zowaar een imitatie van Hilbert van der Duim nabootsen, incluis het vogelpoepje waar hij destijds tijdens de 1500 meter allround over struikelde. De kronkelende paadjes in het moeras gaf een waar sprookjeseffect. Het zelfbedieningspontje over de Dommel was in de revisie. Volgens de overlevering moet er een paar duizend jaar geleden iemand geweest zijn die op het water kon lopen, ik en ook mijn mede wandelaars dichten onszelf geen wonderen toe, maar desondanks kregen we wel 100000 wonderbaarlijke millimeters als toegift aan het totaal. Als dat pontje niet uit de vaart zou zijn geweest hadden we vast dat ree in het Bossche Broek niet in de avond schemering gezien. De AFWAS is weer gedaan, was ook wel nodig want de borden/kopjes/schoteltjes/pannen/bestek raakte bijna het plafond.

***

Mijn pad, mijn laan, mijn weg, mijn route.

Als je je ‘eigen’ weg gaat, met de hele sterke nadruk op eigen kun je door niemand worden ingehaald.
In het leven van alle dag zijn veel paden,lanen,wegen,routes die ik op een sociale manier bewandel, maar in relatie tot vele andere mensen
bevind ik me vaker op een ‘eigen weg’ Ik heb niet het gevoel dat ik dat op een bewuste manier doeet is overigens maar de vraag of ik ĂĽberhaupt dingen op een bewuste manier doen. Bij de veschillende wandelclubs waar ik mee loop, loop in groepsverband, en we lopen doorgaans ook op de zelfde stukjes aarde van de planeet aarde. Maar toch bemerk ik achteraf dat in geestelijk opzicht niet zo sociaal wandel.Ik vind dit overigens niet erg, en ik heb de indruk dat mijn medewandelaars dit ook niet zo erg vinden, mischien vinden ze het wel prettig, op deze manier kunnen ze zelf ook meer hun “eigen weg” volgen. Tijdens het liften door Belgie, Frankrijk, luxemburg, Duitsland, tsjechie, en Oostenrijk voel ik dat “eigen weg” op een ultieme manier. Een beetje tweeslachtig, want tijdens liften ben je niet vrij, maar toch beleef ik het als vrijheid.

***

Een padje op pad op het pad. Gisteren had ik weer een geluksmoment, mijn pad kruiste het pad van het Padje. Als een dolle hazewind hond sjeesde ik naar mijn Blackberry om dit wondermooie Padje vast te leggen.

***


Het moet ongeveer een jaar of 10 geleden zijn dat ik tijdens een wandeling bovenstaande paal met straatnaambordje tegen kwam.
Ja, van zulke woorden geraak ik in no time in hoger sferen :) . Mijn hersenen schakelen bij deze woorden in rap tempo naar de Emo-modus.
De Ratio-modus word dan via een deterministische manouvre naar mijn nietszeggende rugzak getransporteerd.
Het woord en zijn betekenis vind ik te mooi om te zeggen waar op de planeet aarde deze paal met bordje staat.
10 jaar geleden had ik nog nooit van het woord erewhon gehoort, merkwaardig want nergena & erewhon liggen in de zelfde Vinex wijk

***

Het beroep van een kwastenbederver te zijn is op zich best een leuk beroep, het brengt letterlijk en figuurlijk ‘kleur aan het leven’
Maar er waren wel eens klussen dat ik enkele weken met een stelletje etterbakken moest samenwerken. Die figuren bederfde de ‘kleur aan het leven’ In die weken kwamen er wel eens droomwensen tot ontwikkeling in mijn schedel, zo eentje als onderstaande.

Schaapsherder
Jaaaaa, ik koop wat schapen, en ik ga een nomade bestaan leiden, van Groningen tot Maastricht, en van Spitsbergen tot Kaapstad word het graasterrein voor mijn schaapskudde. Gisteren heb ik deze droomwens in vervulling zien gaan.

Slaap autistje slaap,
daar buiten loopt een schaap,
een schaap met witte voetjes,
die drinkt zijn melk zo zoetjes,
slaap autistje slaap.

Ik moet nu gaan want mijn schaapskudde en 2 honden staan ongeduldig te blaten en te blaffen

***

Erewhon loop niet zo gebogen
Denk je dat ze je niet mogen
Waarom loop je zo gebogen
Erewhon met je ogen, Erewhon, op de vlucht
Hoog Erewhon, kijk omhoog Erewhon
Want daar is de blauwe luchtErewhon loop niet zo verlegen
Zo verlegen door de regen
Waarom loop je zo verlegen Erewhon
Door de stegen Erewhon van de stadHoog Erewhon, kijk omhoog Erewhon
Want dan word je lekker nat, Erewhon
Kromme kromme Erewhon
Dag Erewhon domme domme Erewhon
Kijkt niet om zich heen
Doet alles alleen en vindt de wereld heel gemeenErewhon wil bij niemand horen
Zich door niets laten verstoren
Toch voelt hij zich soms verloren Erewhon
Hoge toren, Erewhon kan ’t niet aan
Hoog Erewhon, kijk omhoog Erewhon
Want daar boven lacht de maan
Erewhon wil met niemand praten
maar toch voelt hij zich verlaten
waarom voel je je verlaten
Erewhon op de straten, Erewhon van de stadhoog Erewhon kijk omhoog Erewhon
want dan word je lekker nat, Erewhon
krommme kromme Erewhon
dag Erewhon domme domme Erewhon
kijkt niet om zich heen
doet alles alleen en vindt de wereld heel gemeenErewhon wil heus wel verand’ren
Maar is zo bang voor de and’ren
Waarom zou je niet verand’ren Erewhon
Want de and’ren Erewhon zijn niet kwaad
Hoog Erewhon, kijk omhoog Erewhon
Anders is het vast te laatErewhon loopt maar door de nachten
Op een wondertje te wachten
Wie zal dit voor jou verzachten Erewhon
Want jouw nachten Erewhon zijn zo koud
Hoog Erewhon, kijk omhoog Erewhon
Er is er een die van jou houdt

Ook met de wandelclub AFWAS is het prettig en relaxed wandelen.

De paden op … de lanen in, ja, maar dan net iets anders.
De aarde in … de berg in, is meer treffend.
Een reis naar de roots van mijn bestaan, de aard/aarde van mijn bestaan. De aarde waar de dino’s begraven liggen waar vele miljoenen jaren later Charles Darwin zijn boeken over schreef.
Het was echt een wandeling die hoort tot de categorie “alive and kicking”

 ***
Carl en Helga staan in Pieterburen bij het beginpunt van het Pieterpad.
Carl en Helga zijn 2 getrainde wandelaars. Ze gaan het Pieterpad in 1 ruk lopen.
Wel met over nachtingen natuurlijk. Na nog een kopje koffie gedronken te hebben
zien ze in hun ooghoeken nog een wandellaars. Ze besluiten gezamelijk
de tocht te gaan volbrengen naar de Sint Pietersberg in het zuiden van Limburg.
Dagen gaan voorbij, geen wolkje aan de lucht. Zelf geen blaren op hun poten.
Maar midden op de Waalbrug bij Nijmegen slaat het noodlot toe voor Carl.
Hij verzwikt zijn voet, dusdanig dat hij niet verder kan lopen.
Carl is zwaarlijvig, Helga en de andere wandellaars zij niet bij machte om Carl
ondersteuning te bieden. Ze besluiten een taxi te bellen die Carl naar de
eerste hulp van het Radboud ziekenhuis kan brengen. Bij de EHBO constateren de dienstdoende
arts dat Carl niet alleen zijn enkel heeft verzwikt maar ook zijn achillespees heeft gescheurt.
Wat is wijsheid denkt Helga bij haar eigen. Carl is uitgeschakeld.
Na overleg besluit Helga besluit helga om samen met de andere wandellaars het Pieterpad te vervolgen.
Zelfs met krukken was nog te veel voor Carl, zeker nu het licht glooiende heuvellandschap van
Limburg inhet verschiet lag. Zo gezegd zo geschiede, iedere avond nam helga wel haar mobieltje
ter hand om even te informeren hoe het met Carl gesteld is. Ter hoogte van Roermond kwam
een sms-je dat Carl inmiddels weer thuis is. Een achterneef heeft hem op gehaald inhet Radboudziekenhuis.
De lol was er voor Helga nu wel een beetje af, tja ze had die andere wandellaars bij zich.
Maar haar trouwe makker carl waar ze maanden mee heeft getraind om deze lange tocht
te lopen was er niet meer. Tenminste niet meer in haar fysieke nabijheid.
Geheel op karakter loopt Helga de laatste lootjes, het blaarloos lopen is er niet meer bij.
Minstens 3 blaren op iedere voet, de wandellaars zetten door. Op 27 maart in het jaar
208 na Darwin is het eindpunt berijkt, om meer exact te zijn om 14 minuten of 3 in de middag en
51 seconde staan ze triomfantelijk boven op de berg.En nu de quizvraag, hoeveel personen staan daar boven op de berg?
***
Geen 4 daagse van Nijmegen maar een heerlijke relaxte avond wandeling door natuurgebied Moerenburg stond gisteren op de agenda van activiteitenclub Authos.
***
Om te wandelen/lopen/rennen/slenteren/strompelen op het levenspad is schoenen geen absolute must. Mijn verre hele verre voorouders hadden helemaal geen schoeisel. Als vervanger denk ik wel dat ze flink wat eelt hadden. Zoals stilte in bepaald opzicht een muzieknoot is die sensorische invloed heeft. Zo is gĂ©Ă©n kleding in bepaald opzicht ook kleding die in sensorische opzicht een sterke invloed heeft, althans op mijn antenne/sensor/radar ervaar ik veel. Tijdens een PAS-contactdag een keer iemand ontmoet die geen schoenen droeg, deze persoon ging op blote voeten door het leven, net als de Zuid Afrikaanse Zola Budd tijdens hardloopwedstrijden. Er zijn veel situaties dat ik niet op blote voeten zal lopen, denk aan glassplinters, gestrooide pekel op ijsdagen. Maar thuis voelt het sensorisch erg prettig om geen schoenen te dragen, in het zwembad idem dito. In het bubbel-bad is er zelfs een speciale voetmassage voor onder je voeten, het heeft iets van meditatie. Door die kriebels verdwijnt de rest van het zwembad voor mijn geest. Hoofdhaar en baarden vind ik ook maar een ‘kledingsstuk’ wat voor mij niet gehoeven had. Als het niet vriest wandel ik het liefste met niets op mijn kop, dus ook geen haren. Als mijn schedel/schedelinhoud koelte ervaart lukt me het denken/genieten beter (minder slecht) dan bij een grote bos haar. Het beleven van ventilatie vind ik een aangename sensorische beleving. Ik merk soms dat er mensen met een vorm van autisme zijn waarbij het weer precies andersom is, althans die indruk heb ik. Om incognito te wandelen is een zonnebril soms handig, maar ook Hans Anders en dergelijke heb ik een geen prettig gevoel bij. Bij een hoorapparaat idem dito, om in de natuur te wandelen vind ik het prettig om goed te kunnen horen, maar hoorapparaten zouden toch wel afbreuk doen aan het wandelplezier

***

Update komt er aan gewandeld, wanneer weet ik nog niet.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s