“Normaal” versus “Vreemd”

Wat is normaal en wat is vreemd? Het is een vraag waar ik geen antwoord op kan geven.

Kiwi 
Het moet ongeveer 15 jaar geleden zijn geweest dat ik mijn eerste kiwi kocht in een supermarkt. Op zich is dit geen gekke gewoonte, dan doen wel meer mensen. Eenmaal thuis ging ik die kiwi eten, ik dacht, hoe ga ik die op eten? Eerst de kiwi gewassen, en daarna heb ik hem met schil en al gegeten. Het smaakte heerlijk. Op een gegeven moment ging ik op deze manier ( mijn manier ) een kiwi eten terwijl collegas dit zagen. Ze keken me net aan of ze vuur zagen branden. Wat doe jij nou? Ik antwoorde met, ik eet een kiwi. Maar je eet toch geen kiwi, met schil en al, kreeg ik te horen. Ik vroeg waarom niet, hij is zuiver en ik vind het lekker. Maar dat doet toch niemand, kreeg ik als reply.
Ik antwoorde met, dat doet wel iemand, dat doe ik. Waarom zo je eerst een kiwi gaan schillen als je hem ook zo op kunt eten dacht ik bij mezelf. Tot op de dag van vandaag blij ik een kiwi op “mijn manier” eten. Om vervelende reacties te vermijden eet ik ze niet meer als ik bij mensen ben waar ik spottende reacties kan verwachten. Ik eet ze op mijn manier, of ik eet ze niet. Eerst een kiwi schillen kost tijd, en je gooit een eetbaar deel van een kiwi weg. Dát vind ik nu weer een gekke gewoonte. Om een lang verhaal kort te maken. Gekke gewoontes, zijn relatief. Althans dat is mijn mening.
***
“Gek zijn is gezond” Dit is een titel van een lied van Stef Bos. Ik ben het voor een deel daar met eens. ( Vandaag ben ik God en morgen ben ik Napoleon ) Ik zie het helemaal voor me Zonnig, jij met je kat die een blokje door door je wijk wandelt. Je kat vond het totaal niet vreemd/abnormaal/gek lijkt me. Je kat vond het “gewoon” fijn/prettig vermoed ik.
Dat woord einzelgänger heeft een negatieve bijklank. Ik hoor liever zelfganger/eigenganger. In mijn hoofd en op een forum net als hier lukt het me wel om een zelfganger/eigenganger te zijn. Maar in sociale situaties ligt dat voor mij heel anders, dat voel ik me soms andermansganger, en dan komt soms de spanning in mijn lichaam. Dat dagdromen heb ik ook Joriss, soms voelt dat dromen als een heerlijke balade, maar soms gaat die balade over in piekeren. Ik heb ooit gelezen dat mensen vaak nog het meeste plezier aan vakantie beleven, nog voor dat de vakantie begint. De zogenaamde voorpret. Dinosauriers schijnen van heel lang geleden geëvolueerd zijn naar dieren zoals wij die nu kennen, namelijk vogels. Bij vogels moet ik sinds ik dat hoorde ook aan dino’s denken. En bij apen aan mijn verre verre opa en oma.
***
Niets doen vind ik vaak prettig. Maar als ik wel iets doe, is het vaak wel iets doelgericht en funtioneels. Ik weet niet of het een gekke gewoonte is, maar ik heb de zin en functie van het strijken van mijn kleding beddengoed en handdoeken nooit echt begrepen, en nog niet eigenlijk. In die 15 jaar dat ik op mezelf woon heb ik ooit 1 keer een blouse gestreken, en dan deed ik dat nog omdat het iemand anders wilde. Als ik spinternieuwe kleding draag waar niet 1 vouwtje in zit voelt het voor mij ook niet zo prettig. Doorleefde kleding waar voor mijn gevoel nostalgie aan kleeft vind ik heerlijk. Ik begrijp wel dat mensen hun kleding strijken omdat er dan geen vouwen in zitten, maar ik zie daar het nut niet van in. Wassen doe ik mijn kleding en beddengoed wel, daar zie ik het nut wel van in. Ik houd van dieren en vooral honden, lang geleden hadden wij een puppy van enkele weken oud, en die geur van dat puppy vond ik heerlijk. Puppy-lucht kun je me bij wijze van spreken snacht voor wakker maken. Ik zat laatst wat te prakkedenken over deze Chanel-variant. Ik heb het nog niet gedaan, en misschien ga ik het ook wel niet doen, maar laatst dacht ik. Als ik nu eens naar de Etos ga, en vraag of ze ook puppy-lucht bij de parfummetjes/toiletsprays hebben staan? Ik kan ook een puppy kopen maar die verliest zijn puppy-lucht na een tijdje.
***
Als ik het koud heb doe ik een jas aan, en om het warm te blijven houden doe ik die jas niet uit. Op zich is deze gewoonte niet zo gek zou je waarschijnlijk op het eerste gezicht denken. Maar mijn ervaring is dat het voor heel veel mensen wel iets geks is. Als het leeuwendeel van de mensen op een koude winterdag thuis komt dan duwen ze de voordeur dicht, zo doen hun jas uit, en ze zetten de verwarming aan. Ik doe dit niet, ik duw wel de voordeur, maar ik houd als het koud is mijn jas aan en doe de verwarming niet aan. Dit doe ik niet omdat het niet nodig is omdat ik mijn jas aan houd. Een win-win situatie. Ik hoef mijn jas niet uit te doen en ik hoef de verwarming niet aan te zetten.
Ik heb ogen, ogen die heel goed werken zelf, dus ik zie heus wel dat veel mensen dit niet zo doen. Als het wel eens te praten komt vraag ik waarom doen jullie dat? Dan krijg ik antwoorden in de trant van ‘Dat doet toch iedereen’ of zoiets van ‘Je lijkt wel een schooier als je je jas aan houd’
Om de goede lieve vrede te bewaren doe ik wel de verwarming aan als ik weet dat er iemand komt. En om de goede lieve vrede te bewaren doe ik soms wel mijn jas uit als ik ergens kom. Als het daar erg warm is doe ik dit zeker, maar als ik met het aanhouden van mijn jas me prettig blijf voelen dan houd ik dan soms toch mijn jas aan. Ik merk dan dat het voor de ander vaak heel erg irritant is dat ik mijn jas aan houd.

ander: Heb je het koud?
ik: Nee.
ander: Dat dacht ik omdat jij je jas aanhoud.
ik: Ik heb het juist niet koud en dat komt omdat ik mijn jas aanhoud.
ander: (uit irritatie) Ga je zo ook slapen? Als je in de douche gaat doe je je jas dan wel uit?

Blijkbaar vinden mensen dat ik me moet conformeren aan hun gedragen, maar als ik dan met de hamvraag kom. Waarom? Dan valt er vaak een stilte of iets waar ik niet veel met kan. Andersom is het bijna nooit, dat ik zeg van doe eens een jas aan. Als ik dat zou zeggen dan horen ze het in Keulen donderen. Ramses Shaffy heeft een liedje gemaakt en dat heet “Laat me”

Laat me.
Laat me mijn eigen gang maar gaan.
Laat me, laat me.
Ik heb het altijd zo gedaan.
***
Een gekke gewoonte wil ik het niet noemen, maar wel een gewoonte die ik niet begrijp, is de gewoonte dat heel veel mensen als ze op vakantie zijn dat ze dan foto’s maken van zichzelf. Om foto’s van jezelf te maken hoef je niet op vakantie te gaan, en als je zelf op de foto staat zie je een stuk minder van het stukje aarde waar je juist naar op vakantie bent. Soms heb ik het gevoel dat deze mensen de vakantie foto’s met zichzelf maken als een soort van “bewijsmateriaal” voor anderen. Ik houd op zich wel van foto’s maar een foto waar ik zelf op sta zie ik niet de meerwaarde. Ik heb wel foto’s waar ik zelf op sta maar dat zijn foto’s omdat andere mensen die foto gemaakt hebben, tja en ik liep of stond toevallig voor de lens. Ik ben tevreden met hoe ik er uit zie, maar vind het erg onprettig om naar mezelf te kijken. Een spiegel in de badkamer gaat nog wel, maar een spiegel in een kledingwinkel vind ik vreselijk. Als ik weet dat er een foto gemaakt gaat worden voel ik spanning, die pasfoto’s voor een paspoort sta ik vaak ook met een verwrongen grimas op.
Een gewoonte die sommige mensen misschien gek vind als ik gitaar ga spelen voor de vogels op mijn balkon, heel zachtjes speel ik dan simpele deuntjes als kortjakje en vader jacob. Ik moet wel toegeven dat ze soms dan ook wel een beetje lok met een sneedje brood. Na 2 nummers komt er geen applaus of een “we want more” maar ik heb dan toch het gevoel dat ze naar me geluisterd hebben. Soms krijg ik het koeren van een duif terug, in mijn fantasie is dat een bedankje/concertkaartje.
Een andere gewoonte is dat ik de reacties die ik op deze website plaats dat ik die ook uit print.
Gek/normaal/gewoon/aanpassen, het zijn vaak dingen die bepaald worden door de massa. En dit zijn niet bepaald aspergers voor mijn gevoel.
***
365 dagen per jaar heb ik een kerststal in mijn huiskamer staan, een stalletje met Jozef, Maria, de 3 koningen en zelfs de os en de ezel ontbreken niet. Afgaande op de reacties die ik er op krijg, is het een gekke gewoonte om het hele jaar door een kerststal in vol ornaat te hebben staan. Ik heb het stalletje en bewoners ooit als een soort vondelingen/asielzoekers geadopteerd. Iemand had het ooit bij het grof afval gezet van mijn flat. Ik kon het niet laten staan. Het heeft geen religieuze betekenis voor mij. Als de kinderen van mijn broer hier zijn word het als poppenhuis gebruikt. Het stalletje kwam binnen en heb het op een plaats gezet waar het al vele jaren niet meer vandaan is. Waarom zou ik dat stalletje zo eind december in een doos doen, en het 11 maanden later er weer uit halen? Ik kon het waarom niet beantwoorden en daarom staat het hier het hele jaar.
***
Vooralsnog is het een gekke gedachte. Ik ben er niet aan begonnen en hopelijk ga ik het ook wel nooit doen. Ik had laatst de gedachte om een soort waterkrachtcentrale in mijn flat te bouwen. Ik betaal een vast bedrag voor water per maand. Of ik nu 1 drupppel of 1000 liter per dag verbruik. Vallend water dat een wiel aandrijft, waar een dynamo door draait en via een draadje een accu kan opladen. Water dat door de leidingen loopt zou snachts wel teveel herrie maken, voor mezelf en voor mijn boven onder linker en rechter buren. Ik heb al wel een lampje die op zonne-energie brand.
***

Iets moet bij mij tot de draad toe versleten zijn eer dat ik het weg doe. Zo heb ik vandaag oude brokjes kaars in een pan gedaan, laten smelten en het daarna in een kop gegoten om er een nieuwe kaars van te maken. Als lont heb ik een schoenveter gebruikt. Nu ben ik er achter gekomen dat een schoenveter iets anders is dan een lont van een kaars. Bij het aansteken ging de kaars na enkele seconden al weer uit. Maar dat geeft niet, nu heb ik een kaars die niet kan branden. Vind ik eigenlijk wel prettig, want brandende kaarsen zijn soms net als NT-ers.
***

Een ei. Soms kook ik een eitje en meestal zo dat de dooier nog zacht blijft. Met een mes maak ik een calimero hoedje, en met een koffie lepeltje lepel ik dat eitje helemaal leeg.
En vervolgens prak/breek/druk ik de eierschaal in zo veel mogelijk stukjes, zovaak dat je niet meer kunt zien dat het een ei geweest is. Dit deed ik vroeger al en nu nog steeds. Maak er toch niet zo´n rotzooi van kreeg ik vaak te horen van mijn moeder. Laatst was mijn onderbuurman hier en zag dat eitje in gruzelementen. Wonder boven wonder kreeg ik te horen dat hij dat ook doet. Maar hij doet het met een reden. Deze man heeft vogeltjes en stukjes eierschaal schijnt er goed voedsel te zijn voor vogeltjes. Hij vermengd het met het gewone vogelvoer. Ik ben dit sinds dien ook gaan doen aan de vrije vogels op mijn balkon.
Een mooi staaltje kringloop in het leven van vogels.
***

Enkele jaren geleden heb ik erg vaak een lange gang doorlopen in een ziekenhuis. Die vloer had een patroon dat iedere meter terug kwam. Als ik daar liep ging ik ook precies stappen van 1 meter maken. Ik liep dus in de pas met de vloer. Door dit patroon te lopen ging ik vanzelf sneller lopen dan de andere ziekenhuis bezoekers. Deze bezoekers liepen in de pas met elkaar, en ik liep in de pas met het patroon van de vloer. Toont de relativiteit aan van het “in de pas lopen” aan. Eenmaal op de longafdeling aangekomen, was er geen patroon meer, het was een egale kleur vloerbedekking, en mijn hoofd was op die afdeling dusdanig gefocust dat ik geen oog meer had voor het in de pas lopen met de vloer van die lange gang.
Soms wandel ik wel eens van Tilburg naar Den Bosch via de fietspas langs de N65. Daar staan hectometer-paaltjes langs die weg. Op een gegeven moment ging ik tellen hoeveel passen ik liep voor 100 meter te overbruggen. Op die stukken dat ik dat ging doen was ik dusdanig in mezelf gekeert dat ik geen oog had voor de omgeving waarin ik liep. Dit had ook weer zijn voordelen dat ik me afsloot voor de herrie en de co2 uitstoot van de autos die langs me raasden. Het is best wel raar eigenlijk.
Ondanks dat ik kan genieten van fantasie, ga ik soms toch leven naar strakke gegevens, zoals 1 meter.
Die lange gang in het ziekenhuis bewandel ik inmiddels niet meer, die is nu vervangen door de paden op een kerkhof. Daar is het een complete mengelmoes hoe ik mijn stappen zet.
***

Vanmorgen rond 8 uur zat ik in een bushokje. Door de harde wind zwiepten de takken heen en weer van de boom tegenover het bushokje. Hee maar die takken zijn me aan het begroeten dacht ik bij mezelf. Onvermoeibaar bleven ze zwaaien. Ik keek even schigtig om me heen om te kijken of er geen mensen in de buurt waren. Niemand te zien vanuit mijn ooghoeken, en toen zwaaide ik even terug naar te takken. Het zwiepen van de takken maakte wel een vonkje in mijn hoofd los. Een fantasie-vonkje waardoor ik me even verbonden voelde met de bomen en de wind. En zwaaide even terug naar de bomen. Maar de wind zwaait niet alleen ze geven ook wel eens een harde vuistslag, of een linkse directe. Als we buiten aan het werken waren met harde wind, keek ik ook wel eens boos naar de bomen en de wind. Want de bomen en de wind zorgde dat er vuil en stof in de verf kwam. Meestal was ik niet alleen, maar vaak dat ik bij harde wind dacht van “ga eens liggen wind” “nu ophouden wind” Deze gedachten hadden net als het zwaaien naar de bomen geen functie van mij naar de wind. Maar mijn hoofd gaat soms wel op deze manier met de dingen in de natuur om. En dat de natuur geen genade kent heeft de wind in 1953 laten merken. Zoals de takken van bomen zwiepen, zo kwispelen honden met hun staart.
De gewoonte om te zwaaien tegen bewegende takkken en bomen als ik alleen ben is minder gek dan ik dacht. Luuk & Gijs hebben er een liedje over gemaakt. “Bomen zijn relaxed”

Trouwen

De meeste dingen in dit lijntje zijn dingen die door de massa gek worden gevonden. Maar er zijn ook dingen die de massa veelvuldig doet die ik weer vreemd/gek/eigenaardig vind. En 1 daar van is trouwen. En dan bedoel ik niet 2 mensen die naar een gemeentehuis gaan en een formuliertje invullen. Maar dan bedoel ik een trouwpartij van smorgens vroeg tot savonds laat me alle toeters en bellen er aan. Het beste voel ik me thuis in solo-conventies, duo-conventies gaan me ook nog wel redelijk goed af, maar de groeps-conventies zijn voor mij on-natuurlijk/vreemd/gek/eigenaardig. Dat persoon X van persoon Y houd is in mijn beleving iets tussen persoon X en persoon Y. Waarom moet persoon Z en Q daar ook in mee delen? X houd toch van Y en niet van Z of Q. Gisteravond was ik ergens waar boer-zoekt-vrouw op de TV was. Nu weet ik niet precies wat ze met ondertrouw bedoelen, maar dit programma kwam wel in de richting van wat ik me bij ondertrouw voorstel. Ik heb bijna de hele tijd met een tablet voor mijn gezicht gezeten en het spelletje Candy-Crush gekeken. Het gluren/roddelen daar voel ik me niet prettig bij.
“want het is toch de mooiste dan van je leven”
Bij een trouwpartij hoor je wel eens van ‘want het is toch de mooiste dag van je leven’ Menen deze dit nu ook echt vraag ik me af? Ik ben niet getrouwd, en ik betwijfel of het er ooit van zal komen maar volgens mij word die dag een grote ‘nakba’
Je hebt die dag geen moment rust, sommige die hebben de hele dag een fotograaf ingehuurd om je vanuit alle hoeken en gaten te bespieden om later bewijsmateriaal te kunnen leveren dat je ook echt getrouwd bent. Ik ken de prijs van een fotograaf niet maar daar kan ik volgens mij een half jaar mijn huur van betalen. Om nog maar te zwijgen over de kleding die ze dragen. Dat mensen niet gaan trouwen met een jogging-broek en crocs aan hun voeten kan ik best begrijpen. Maar de outfit doet me soms meer denken aan carnaval. Carnaval vind ik overigens ook een gekke-gewoonte.
“een moetje”
Ik heb inmiddels begrepen als een vrouw vroeger zwanger was, dat ze dan moesten trouwen. En dit noemde ze dan “een moetje”. Wat een vernedering moet dat voor die mensen geweest zijn denk ik bij mezelf. Mensen hebben het toch al niet gemakkelijk tijdens een trouwpartij en dan noemen ze het ook nog eens “een moetje” omdat er toevallig een mens-in-wording in de buik zit. Ik heb wel eens ooit het idee dat iedere trouwpartij een soort ‘moetje’ is. Niet vanwege een zwangerschap maar vanwege dat de massa het gewoon/normaal/vanzelfsprekend vinden dat er getrouwd word. Ik denk dat van vroeger uit de religies ook een soort sociale druk legde om te trouwen.

ps: dit stukje is puur en alleen mijn mening, trek er je niets van aan.

***

Enkele jaren geleden waren er werkzaamheden aan een ophaalbrug van het Wilhelminakanaal. Deze werkzaamheden waren dusdanig dat er geen auto’s meer gebruik van konden maken. En ook geen bussen. De stadsbussen van Veolia moesten een andere route nemen. Deze route bevond zich recht voor mijn flat, aan de huiskamerzijde. Met het busboekje in de hand heb ik in die periode uren op mijn bank gezeten en kijken of de bussen op tijd reden. Het waren 2 lijnen en tijdens de spitsuren had ik het er best wel druk mee om te controleren of alles op schema draaide. Als een bus enkele minuten te laat was ging ik me afvragen wat er gebeurdt kon zijn. Lekke band? Ongeluk? Agressieve passagiers? De ophaalbrug kon niet de reden zijn, want die was buiten gebruik. Als ik terloops een bus zag rijden vanuit mijn huiskamer pakte ik wel eens vlug het busboekje om te kijken of het lijn 5 of 6 was. Ik weet eigenlijk niet of het een gekke gewoonte is. Misschien doen wel meer mensen dit. Ik voelde me dan net een luchtverkeersleider van Schiphol. Die vanuit zijn hoge toren een oogje in het zeil hield. Als het dan op een dag erg mistig was, had ik voor mijn gevoel geen grip op het busverkeer. Dat had ik zonder mist ook niet, want ik kon ze toch niet op tijd laten rijden. Maar het gevoel van geen grip was ik kwijt met mist. Na 3 weken was de ophaalbrug weer klaar voor de auto’s en bussen, en ben ik gestopt met deze gewoonte.

Mijn Duivenwekker
James...

Met de kippen op stok. Ik denk dat de meeste mensen deze uitdrukking wel kennen. Sinds enkele dagen ga heb ik een variant. Namelijk: met de duiven uit de veren. Mijn balkon is vogelvriendelijk, ik geef ze te eten, ze mogen er broeden, slapen. Duiven hebben een goed geheugen, en ze weten daar er vaak wat te eten is. Maar het hoeft niet altijd van 1 kant te komen dacht ik bij mezelf, duiven lijken wel autisten omdat ze geen wederkerigheid kennen. Daarom help ik ze een handje. Nu het buiten niet meer zo koud is slaap ik met de balkondeur open van mijn slaapkamer. (afgelopen nacht overigens niet met dat noodweer) En op 1 meter afstand van mijn bed heb ik buiten een oude antieke weegschaal gezet. Ik zorg dat ik de weegschaal/duivenwekker zo afstel dat hij met wat broodkruimels in balans is, en als smorgen heel vroeg de 1e duiven aan zijn ontbijt begint word ik wakker van het geluid dat de dan in onbalans geraakte weegschaal teweeg brengt. Als ik op die ochtend iets heb wat ik belangrijk vind gebruik ik wel de elektrische wekker. En ik moet bekennen dat ik er ook niet uit kom als de duivenwekker afgaat, maar het zorgdt er wel voor dat ik niet ellenlang in bed blijf liggen.

Sinds een week of 3 heb ik een zwembadje in mijn flat. In de deuropening van mijn badkamer heb ik een natuurstenen plaat geplaats, eentje tot kniehoogte, en met kit de naden waterdicht gemaakt. Op deze manier heb ik een badje van 2 meter lang, 1.5 meter breed, en 59 centimeter diep gemaakt. Het voldoet niet om er het WK zwemmen in te organiseren, maar om lekker even in te badderen zit het als gegoten. Ik heb nog even gedacht om een gat in de regenpijp te zagen, het regenwater op te vangen, en dat te gebruiken om het badje te vullen, maar dit is voorlopig alleen bij en gedachte gebleven. Een versleten muismatje gebruik ik om het afvoerputje in de vloer te dichten. Het is niet alledaags, ik kan me zelfs voorstellen dat het voor een buitenstaander zelfs komisch is, maar op deze manier hoef ik niet helemaal Franrijk te doorkruisen om van de costa-del-sol te genieten. Ik creeer gewoon mijn eigen costa-del-sol. Pluspunt is dat ik er geen last van kwallen heb, dit in tegenstelling tot de Spaanse costas.

Je had ook je kliko door midden kunnenzagen. Dan heb je meteen een bad-model om in te mediteren.
Nadeel van van een opblaasbadje en kliko is dat je er geen vuurtje onder kunt stoken om het water op een aangename themperatuur te houden. De radiator die mensen vaak in een toilet hebben hangen word weinig gebruikt, je zou die los kunnen koppelenen 1 meter lager te hangen. Je kunt je kliko immers ook in het toilet plaatsen. Ook dat is niet verboden volgens de huur-wet. Je tegeltjes van je toilet beschilderen met palmbomen, de noordzee, een stralende zon. Met wat geluk hoor je via het toiletraampje het geluid van een zee-meeuw. Tja wat kan het leven toch simpel zijn, simpel in de positieve manier van het woord.

Een kopstoot

Ofschoon ik niet zo vaak in een café kom weet ik inmiddels wel wat ze me een kopstoot bedoelen. Namelijk eerst een glas bier, en daarna een borreltje. Ik heb een gekke gewoonte die hier sterk op lijkt. De gewoonte is niet authenthiek, ik heb hem van iemand gejat. Tijdens een horeca-stop met een wandelclub, was er iemand van onze groep die een koffie en een cola bestelde. Toen zijn bestelling op tafel stond dronk hij een slok koffie en daarna een slok cola, een slok koffie en een slok cola. Net zolang tot de bodem van de het kopje en glas te zien was. Dit doe ik sinds ik dat zag ook wel eens thuis. Het smaakt voor mijn smaakbeleving heel lekker om eerst warme slok cafeine te drinken en daar koude slok cafeine. Op deze manier hoeft er voor mij ook geen suiker in de koffie, de suiker in de cola is meer dan genoeg.
De kans dat ik nog ooit als Paus een vol Sint Pietersplein toezwaai is nihil.
De kans dat ik nog ooit als Bruce Springsteen op Pinkpop 60 duizend bezoekers groet even min.
De kans dat ik nog ooit als Johan Cruijff een oranje gekleurd museumplein de wereldbeker bokaal toon is nog ongeloofwaardiger. Maar toch heb ik afgelopen week zo’n soort gevoel gehad. Geen duizenden mensen/fans maar duizenden bomen gaven me dat gevoel. Soms zwaai ik wel eens naar een zwiepende boom, maar afgelopen week waren het er dusdanig veel dat ik me een filmster waande. Als de bomen met hun zwiepende takken zeiden “we want more, we want more” En wonder boven wonder werd ik er blij van.

Afgelopen zaterdag zocht ik even op google naar “Lars von Trier autistic” Met de gedachte om iets te lezen over deze film maker en zijn eventuele autistische aard. Ergens bij de hits kwam ik terecht bij de film “Lars and the real girl” Deze film past heel mooi bij het zwaaien naar zwiepende takken. De vriendin van Lars heet Bianca. Lars gaat met Bianca in bad, hij gaat kleding met haar kopen, gaat naar de dokter als ze zich niet lekker voelt. Hij gaat zelfs met Bianca naar de kerk. Hoe langer de film duurt hoe meer ik me inleefde in Lars. Okay de film is maar een film, maar ik denk dat er in het echt best soort gelijke situaties zijn zoals Lars & Bianca. Als Bianca mijn vriendin zou zijn dan ik zou ik niet de dingen doen die Lars doet in de film, ik zou haar ook niet mee naar de contactdagen van PAS-nederland nemen, of een iets-drinken. Maar mocht ik een keer een soort Lars & Bianca tegen komen dan denk ik dat ik wel begrip heb voor Lars.

“Lars and the real Girl” De film staat te boek als een comedy, maar ik denk dat NT-ers deze film als comedy zien. In het begin vond ik het zeker grappig, maar hoe verder de film gaat hoe minder comedy ik het vond. De moeite waard om hem te downloaden. In het youtube filmpje een kort fragment als Lars 2 mensen uitnodigd om naar zijn Bianca te komen kijken.

Tegenwoordig hun je je voeten in een aquarium doen. En dan zijn er speciale visjes die aan je voeten aanraken. Deze redelijk gekke gewoonte, maar dan net iets anders deed ik vele jaren terug ook. Ik stopte mijn voeten niet in het water en het waren geen kleine visjes maar mijn hondje dat mijn voeten minuten lang aan het aflikken was. Er was iets vreemds, mijn hondje deed dit alleen maar op het moment dat ik enorme zweetvoeten had, dit waren de momenten dat ik thuis kwam van mijn werk, en mijn schoenen en sokken uit deed. Nu vraag ik me af, vond hij die zweetvoeten lucht nu lekker en likte hij daarom aan mijn voeten, of vond hij die zweetvoeten lucht vreselijk en wilde hij door dat likken de geur juist verminderen. Ik weet het antwoord op de vraag nog steeds niet.
Ik vond het overigens geen onprettig gevoel hij zo bezig was. Kort na deze honden-massage ging ik overigens wel in de douche, om mijn broer en ouders niet flauw te laten vallen van de geur.
Als wij vroeger bij klanten aan het werk waren, vroegen sommige klanten wel eens aan me wat ik zou kiezen. Welke kleur dat ik zou nemen , of dat ik muren eventueel zou granollen of behangen. IK heb toen een paar een eerlijk antwoord gegeven en verteld dat ik het wel mooi zou vinden als de wanden zouden worden “behangen met kranten” Ze werden niet boos, maar ze keken me wel aan alsof ze dachten dat ik ze in de maling nam. Maar dat was niet zo, binnenmuren behangen met kranten kan heel mooi zijn. Vraag dan niet om een eerlijk antwoord als je niet gedient bent van een eerlijk/authenthiek antwoord wat uit mijn gedachten komt gerolt. The New York Times, of het NRC op je slaapkamer muur is niet alledaags. Voor mensen met een hele krappe beurs is het misschien een uitkomst. Een krant kost niets, bij de kiosk kost hij wel wat, maar kranten bij het oud papier niet. En dat kranten wat sneller vergelen dan het dure behang papier maakt het alleen maar mooier, die nostalgie die van dat vergeelde papier afdruipt is genieten voor mijn geest. Op mijn werk gebruikte we wel eens kranten als onderpapier op muren. En tijdens het afstomen van behang kwamen we wel een kranten van uit het jaar 150 tegen. Omdat kranten zo dun zijn kun je gerust over elkaar heen behangen, geen sores met naden of zo’n patroonbehang. Van mijn ouders mog ik het vroeger thuis niet, en waar ik nu woon is het niet te doen door de groffe granol muren.
Om niet nog meer gestoord te worden dan ik al ben zou ik bijvoorbeeld kranten nemen met een taal die ik niet kent. Als je naar de plaatselijke afhaalchinees gaat lijkt me dat die best wat oude aziatische kranten voor je heeft. Kranten zonder kleur, zwart wit en grijstinten. Om wat accenten aan te brengen zou je afbeeldingen uit een tijdschrift naar keuze kunnen kiezen. Ook die zijn gratis. Ik zou misschien wel een tijdschrift met vogels nemen, en dan met een klein schaartje deze gevleugelde diertjes uitknippen, en vervolgens in vogelvlucht op de muur aanbrengen.
creatief behang

Het elkaar “smakelijk eten” wensen voor dat je begint te eten.

Ik vind dit een gekke gewoonte die door veel neuro-typische mensen word gebezigd.

1. als ik iemand geen “smakelijk eten” wens betekend het dan dat ik iemand een “Onsmakelijk eten” wens?
2. Mijn smaak en geur hebben echt geen oren die naar deze wens luisteren, mijn smaak en geur functioneren redelijk autonoom.
3. als je moet liggen wachten tot er iemand “smakelijk eten” heeft gewenst is de soep of de aardappelpuree misschien wel koud, en koude soep en aardappelpuree vind ik niet zo lekker smaken.
4. Het smakelijk eten wensen voelt voor mij als een startschot bij de 60 meter horden, als je al begint te lopen voordat het startschot is gevallen, dan noemen ze het een “valse” start.
5. in een groep ben ik nooit degene die het permissie-sein geeft wanneer een ander wel of niet mag gaan eten. Ik moet eerlijk bekennen dat ik me soms wel conformeer dat je mag pas gaan eten na het “smakelijk eten” Als ik me dan conformeer krijg ik er wel een *nare smaak* bij.

Vervolg op het “smakelijk eten”

Heeft het gesmaakt?

Na de soep, aardappelen met jus, en het ijs met slagroom toetje word er steevast bij het weg halen van de borden gevraagd, “heeft het gesmaakt?” Maar eigenlijk is dit helemaal geen vraag, die man zit helemaal niet te wachten op een antwoord. Het riedeltje ” heeft het gesmaakt” doet hij puur en alleen ‘omdat het zo hoort’ . Ik ben verbaal toch al zwak, en het enigste wat ik dan wel eens doe op zijn vraag is
ja-knikken. Maar dan moet het ook echt gesmaakt hebben. Tijdens het eten floep ik wel eens uit “Hmmmmm het smaakt lekker” maar dat is dat ook weer een actie waar ik geen commando van iemand krijg. Ik zeg dat dan puur vanuit mijn eigen commando.
Op het moment dat de bediende vraagt “Heeft het gesmaakt?” is het eigenlijk al te laat, deze vraag moet hij eigenlijk stellen als je de eerte lepel erwtensoep of het eerste franse frietje naar binnen hebt gewerkt. Dat is het moment dat er misschien nog iets aan gedaan kan worden mocht het ‘niet smaken’ . Nee meneer de ober de frietjes zijn niet om te pruimen, gooi zo nog maar 3 minuten terug in het vet. Ik zal zoiets overigens niet zeggen. Ook het eten met mes en vork volgens de wet van bartje vind ik een gekke gewoonte. Ik eet niet vaak buiten de deur, maar als ik al eens in een gelegenheid zit te eten moet ik aan de stukjes van André van Duin denken. Heerlijk die binnenpretjes die zich dan meester van me maken. “Is het een beetje te narsen hier?” vraagt van Duin aan zijn achterbuurman. “En wat zit uw vrouw daar te kluiven?” “Mijn vrouw eet kikkerbilletjes” van Duin vervolgens “Nou dan is het te hopen dat ze hun billetjes een beetje afgeveegd hebben” Op een gegeven moment staat er een sjiek glas met drinken voor de neus van André van Duin. “Hee, er is een druif in gevallen” met het vocht wat in het glas zit immiteerd hij vervolgens het verschil tussen het piesen van een klein hondje en het piesen van een olifant. Op een gegeven moment ligt er meer eten en drinken op de vloer van het restaurant dan in hun maag, en dan komt de ober (Frans van Dusschoten) naar Corrie van Gorp en André van Duin met de vraag “heeft het een beetje ge-smaa-kt-?””

Koffie met melk en suiker en een koekje

Ik betrap er mezelf op dat ik bij het koffie drinken buiten de deur er een onlogische gekke gewoonte op na houd.
Thuis gaat er standaard 1 suikerklontje in, en verder niks. Maar in een café komt het er ook een kuipje melk en een koekje op het schoteltje te liggen
Het is een soort van dwangmatigheid dat ik pas koffie kan drinken als ook de melk in de koffie zit. Ik zie het tafereeltje als een soort puzzel, en ik mag pas koffie drinken als ook het puzzelstukje-melk is verwerkt. Koffie drinken zonder dat beetje melk is net als auto rijden zonder autogordel om.

Ik praat tegen mensen, maar ik praat niet mèt mensen.

Op het eerste gezicht lijkt dit misschien niet een groot verschil maar dat is het volgens mij toch wel. De niet alledaagse gewoonte om tegen mensen te praten en niet mèt mensen doe ik eigenlijk al heel mijn leven. Maar ik ben me daar de laatste jaren eigenlijk pas bewust van geworden dat ik deze manier met mensen communiceer. Bij het inloggen op deze site kom ik steevast in de chatbox. Het eerste wat ik doe is die chatbox uit zetten. Op een chatbox proef ik iets dat je mèt elkaar moet praten, en op een of andere manier is dat iets on-natuurlijks voor mij.
Als ik iemand goed en ken en die persoon ook vertrouw dan lukt het wel, maar het blijven vaak toch 2 monologen. Nu heb ik geen hond meer, maar in de tijd dat ik dat wel had en we waren in de bossen dan werd er veel besproken, wel op paden waar ik zeker was dat niemand ons kon horen. Of dit soort gedrag iets specifieks autisme is weet ik niet. Bij sommige oud collega’s had ik het gevoel dat ze me door dit soort communicatie ‘pedant’ vonden.

Als er door slijtage een scheur in mijn broek komt zie ik geen reden om die scheur te dichten of een nieuwe broek te kopen.
Laat die scheur lekker scheur wezen. Deze denkwijze word niet altijd gedeeld. Op zich niets mis mee, maar mij is opgevallen dat een scheur door slijtage anders word gezien als een scheur die er bewust in zit, zelfs op het moment dat de broek nog in de etalage van C&A hangt. Dan is een scheur juist wél mooi. Ik vind dit een gekke redenering.

De splinter/scheurtje in mijn broek word gezien, maar de balk/scheuren in broeken van de mode-slaafjes zien ze niet . . . tikkie krom.

Mensend iei nh etg elukkigeb ezitz ijnv ane enb reind atn ieta lled aagsi sl ijkenm euitermateg eschiktv oorg eheimschriftend atm ystiekes preektm ewela anh oei kd ewereldb eleefi sa ltijde eng rotep uzzele ndank ane rd atbeetjep uzzelenv ang eschrevent aalo okwelb ijf linkw atn ameno pd itf orumz ijna nnagrammenh eth eeftw elietsD ecodeo md its chriftt ek rakenh oefj ee chtg eena llan turingt ez ijnm ijnv adere nikh addeno okv aakg eheimec odesi no nst aalg ebruika lsi kw eere ensi etsh adl atenv alleno fv erlorenw aso fk apoth adg emaaktd ans prakh ijw ele ens “dat kan iedereen overkomen” mijnv adere nikh addend eg eheimec oded ath ijd anb edoeldet ez eggenm aard eg rootsteg aaperds eerste env anm ijne ersted oosjsm etq uetiaines tondo oki nbrailleo ph etd oosjet ev oeleno fschooni kz wakb egaafdb enw atv erwerkingss nelheidb eterftg aatm ed ezer eacttiet ikkent ochr edelijks nela fd ezec ryptiscvhet aalv erbaalm etm onde ns tembandenp roducerenl ijktm eh elemaas chitterendh etg eeftw elr usta lsj ee ent aalb eheerstw aarb ijd ea ndero okn etz ons lakkeng angetjen odigh eefto mteo nt cijferena lsd ati kalm ijnh elel evenb ijn eurot ypicalsh ebh etg eefte ens oortb eschermingsw alo pd ezem aniers taanw eo pg elijkev oetl evene nl atenl evens ommigeg ebruikenh ete sperantoe ni kh et “Auperanto”

Een binnenpretje vers van de pers. Of beter gezegd, rechtstreeks uit de wachtruimte van de afhaalchinees. Ik bestel mijn eten, en ga op de bank zitten. Uit verveling begin ik wat rond te kijken, en mijn oog valt op een grote klok, die achter de kassa staat. Een klok met een display. Ik zat er schuin voor en vanuit de keuken kwam condens en deze 2 maakte dat ik niet goed kon zien hoe laat het was. 8:22? 9:34? 9:44? 8:46? Ik kon niet zien hoe laat het was. En dat kwam op zich niet door mijn ogen want kijken best wel scherp. Het maakte me totaal niet uit hoe laat het was, maar ik vond het toch vervelend dat ik niet kon zien hoe laat het was. Ik gaf het op. Ik draai mijn hoofd een kwart slag naar links en kijk naar een of ander Chinees tafereeltje, een rivier met brug en volgens mij moest het ook de Chinese muur voorstellen. Laat ik nog eens naar de klok kijken dacht ik 2 minuten later. Misschien zie ik nu wel hoe laat het is. Ik draai mijn hoofd naar rechts.
En ik draai mijn hoofd weer een kwart naar rechts en ik zie dat het 10 voor 9 is.
Deze grote klok bevatte naast een display, ook 2 dikke zwarte wijzers die 10 voor 9 aangaven 🙂
Ik schiet in een binnenpretje, en die is nu bijna 2 uur later nog aanwezig. Onvoorstelbaar, ik was zo gefocust op dat display, dat ik niet zag dat er ook wijzers aanwezig waren. Nu weet ik niet of ik dit op asperger/autisme kan gooien, maar ik vind het toch wel aardig dat er een binnenpretje in mijn hoofd komt door mijn eigen focus-rariteiten.
Sambal Bij? Vraagt de mevrouw achter de kassa. Ja is goed zeg ik. En terwijl ik dat zeg kijk ik nog even naar de tijd op de klok.
binnenpretjesklok

Mijn moeder doet voor zichzelf boodschappen, ik doe het voor haar. Maar soms doen we samen boodschappen bij de supermarkt. Niet bij de spartaanse winkels al de Aldi of de Lidl maar bij de meer elitaire Albert-Heijn of de Jumbo. Bij deze deftige tenten ben ik snel uit mijn doen omdat het daar meer om de sfeer van de winkel gaat dan om het eten wat in de verpakkingen zit. Zelf doe ik boodschappen met een boodschappenlijstje, zodat ik me als een wervelwind door de supermarkt kan begeven. Mijn moeder doet dit niet, met als gevolg dat het een eeuwigheid amen duurt voordat we bij de kassa staan. Soms is het een ienemiene mutten toen pond grutten tien pond kaas of ze nu aardbeien of de abrikoosen jam zal nemen. Ik ben de kar-duwer in de supermarkt. Op zich zijn deze supermarkt bezoeken geen plaatsen om binnenpretjes te ontwikkelen. Maar als ik me eenmaal geschikt heb in mijn lot, en besef dat ik mijn moeder help met het boodschappen doen.

Gisteren zat ik in de trein naar Eindhoven, en recht tegen over mij zat een vrouw van in de dertig een boek te lezen. Een geel boek. Met als titel “Het dertigers dilemma” In de 15 minuten dat ze aan het lezen was, heb ik zowat iedere dilemma/emotie in de ogen van deze dertiger gelezen. Haar ogen waren een soort spiegel, zodat ik de woorden in het boek via een boogje kon lezen. Ze was erg verzonken in haar boek, zo erg dat ik haar gezicht goed kon bestuderen. Het was een binnenpretje, het was prettig, maar door de overvolle trein keek ik er door de spanning volgens mij toch niet vrolijk bij.
Tot het moment dat achter mij een jongentje van een jaar of 5 het spelletje, “ik zie, ik zie, wat jij niet ziet, en de kleur is…..” met zijn ouders ging spelen. Ik zie, ik zie wat jij niet ziet, en de kleur is bruin. Zei het jongentje. De bomen? Nee zij het jongentje. De bladeren? Nee zij het jongentje.
De schaapjes? Nee zij het jongentje. De paardjes? Nee zij het jongentje. Dan weten we het niet reageerde zijn ouders. Verklap het maar. “Het is de poep van de paardjes” De manier zoals hij dat vertelde schoot ik bij in mijn lach, en de dertiger tegen over mij keek plotseling naar mij, door het lachen en en ze keek ook verontwaardigd, alsof ze dacht dat ik om haar lachte. De moeder achter mij, pakte de opmerking van haar zoontje serieus op. Ja je hebt gelijkt, paarden-poep is bruin. Vervolgens pakte ik De Volkskrant uit mijn tas die in het begin van de treinreis ergens zonder eigenaar had zien liggen. Het artikel op de voorpagina over een geblondeerde politicus deed mijn binnenpretje snel verstommen.

En Pierre, wat hebben zij gewonnen?
Oooooooh

Dit waren lang geleden de legendarisch woorden die Willem Ruis in zijn show vroeg aan Pierre van Ostade, op het moment dat het gordijn van ‘de winkel’ open ging. En het publiek zij bij het open gaan van de winkel dan traditie getrouw “Oooooooooooh” Waarna de winnaars van zijn quiz de prijzen konden kiezen uit deze winkel. Dit is op zich geen binnenpretje, maar ik woon in een flat met liften en die liftdeuren gaan open en dicht. Het moment van open gaan moet ik ook wel eens aan deze woorden van Willem Ruis denken, en nagelang er dan iemand in de lift staat moet ik van binnen dan wel eens Oooooooooh denken. Zeker als er iemand met een hond in de lift staat beleef ik het als een leuke hoofdprijs.

Het is vandaag Aller-Zielen. Althans voor katholieken is het dat vandaag. Ik voel me niet verwand met een religie, maar om mijn moeder ter wille te zijn ben ik vanmorgen met haar naar de kerk gegaan.
En voor het eerst in mijn leven ben ik een lieve-heer tegen gekomen in een kerk. Niet alleen tegen gekomen, de lieve-heer heeft ook een 10 minuten oop mijn duim gezeten/uitgerust. De pastoor had nog maar net het welkomstwoord uitgesproken en de lieve-heer kwam via de rand van het kerkebankje naar mij toegelopen. Op een gegeven moment stak in mijn duim naar de lieve-heer. En hij ging er waarempel nog op zitten ook. In de kerk zaten ze allemaal liederen te zingen over onze lieve heer. “laten wij bidden tot de Heer onze God, totdat hij komt” Hij is er al 🙂 dacht ik toen bij mezelf. De warmte van mijn duim beviel hem wel, tot en met de preek heeft hij er op gezeten. Op een gegeven moment zette ik de lieve-heer weer terug op de rand van het kerkebankje, en direct daarna zette de lieve-heer zijn schubben omhoog en vervolgens vloog de lieve-heer de lucht in. Stairway to heaven.
Ongelogen waar.

2 dagen geleden bij de kapper.

En, hoe had U het gewilt willen hebben.
Op en of andere manier zeg ik heel duidelijk, “zo kort mogelijk”.
Tondeuse dus?
Ja zeg ik.
De aantrekkelijke kapster gaat aan de gang, en inderdaad het word erg kort, korter is niet mogelijk.
In een mum van tijd staat er niets meer op mijn schedel. Tot dit moment nog steeds geen binnenpretje, een zweterig lichaam doordat mijn lichaam zijn warmte niet kwijt kan door de zwarte kapersdeken die over me heen licht, en door de schoonheid van de kapster zelf.
Ze is klaar, en vervolgens vraagt ze op een hele serieuse en met een stalen blik in haar ogen:
Is het zo kort genoeg meneer?
:silly: Oooh heerlijk dat binnenpretje wat zich toen bezit van me nam, dit binnenpretje nam ook meteen de spanning weg.
Er lag toen ook een zinnetje op mijn lippen, maar mijn stembanden werkte niet mee om het uit te spreken.
Er hoeft voor mij geen gel in :silly:

Dinsdag op het werk tijdens de pauze een binnenpretje gehad. Een binnenpretje wat
merkwaardig genoeg kwam door een verhaal wat alles behalve prettig was. Een collega van mij
was laatst op vakantie in Nepal. En hij was daar op het moment van die verwoestende
aardbeving. Tot in detail vertelde hij zijn ervaringen. Ook dat India ieder jaar
4 centimeter onder de Himalaya schuift. De manier zoals hij het vertelde schoten mijn
gedachten naar binnen. Op een dusdanige manier dat ik met mijn ogen weinig besef had
wat ik zag. Ik had mijn ogen wel open, maar op een of andere manier waren ze niet
ontvangkelijk voor wat ze zagen. Ik keek naar de hand van een andere collega, en ik
zag dat ze een ‘ring’ droeg, maar het was geen gewone ring. Ze droeg een ring om 2 vingers,
om haar ringvinger en middelvinger. Althans dat dachten mijn hersenen, ze waren zo
beduusd van het aardbevingsverhaal dat ik niet in de gaten had dat ze gewoon een mok
koffie vast . . . “wat heb jij een eigenaardige ring aan” Dit dacht
ik alleen maar, maar het lag wel op mijn lippen om iets te zeggen over die twee-vingers-ring.
Iets later na die grote ‘ring’ te zitten turen zag ik het pas. En schoot ik ondanks het
tragische verhaal toch in een binnenpretje. Maar goed denk ik achteraf dat ik er niets
aan haar vroeg. Ik had een grote flater geslagen. Een typisch gevalletje van chaos die
door focussen komt. Ik zag zelfs niet welke vrouw aan die 2 vingers vast zat, want dit is een vrouw die helemaal niet van de ringen/kettingjes/oorbellen en andere versierselen is.
Zo van-het-padje zijn dat mijn ogen als het ware op de pauze-stand staan geeft mij ‘binnenpretjes’

twee vingers ring..

Evolutie is niet goed en niet fout, evolutie “is”
Normaal is niet goed en niet fout, de norm “is”
Normaal is zo relatief als methusalem oud is.

Van het 7 letterwoord normaal is overigens een woord te vormen wat ik alles behalve relatief vind.
En dat woord is “Moraal”
Het lijkt me heel belangrijk om de begrippen normaal & moraal gescheiden te houden in je denken.
Soms zijn ze in mijn manier van denken wel compatible, maar in heel veel gevallen ook weer niet.
En als ik mijn moraal ventileer botst het geregeld met wat de goegemeente onder normaal verstaat.
Het is in die situaties zaak om niet te conformeren, zodat door de polarisatie bij een middelpunt terecht komt wat meer moraal bevat dan normaal. Op die manier komt mijn moraal dichter bij normaal te liggen.

 

Update komt er aan, wanneer weet ik nog niet.

 

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s