Improviseren

Als je niet improviseert loop je sneller het risico om een deel van de sociale conventie te worden. Geen enkele situatie is per definitie gelijk aan een andere situatie, je kunt dus voor een goed zicht te houden niet op de zelfde manier reageren als dat je reageerde op de voorgaande in een sociale situatie. Zet je wel de automatische piloot aan en je reageert altijd het zelfde in een sociale situatie dan word je een speelbal. Misschien dat ik de definitie ‘improviseren’ anders interpreteer dan anderen.
Als het ijs op de noordpool is verdwenen zullen de ijsberen hoe dan ook moeten improviseren om in leven te blijven. en bij de diersoort der homo sapiens is het volgens mij niet veel anders. In het verkeer moet je ook altijd improviseren, of het nu per fiets, auto of te voet deel neemt aan het verkeer. Improviseer je niet dan word het niet improviseren een gevaar voor je eigen hachie. Een antoniem voor improviseren is conventie. De puzzelstukjes beginnen op zijn plaats te vallen. Het improviseren bij dieren en kinderen is zelfs een prettige manier van improviseren. Bij mensen minder.
Charles Darwin heeft een mooi citaat over improviseren.

In het verkeer word ik snel zenuwachtig als er wegomlegging is die er de vorige dag nog niet was. Ook vertraging met treinen, dan moet je je overgeven aan het improvisatie vermogen van de verkeersleiders van de NS. Het “niet weten” is soms benzine voor mijn motor, maar soms is het niet weten ook zand die de werking van mijn motor verstoort.

Hoe komt het dat ik bij dieren en kinderen makkelijker en zonder angst kan improviseren dan dat ik dat bij neuro typische mensen van mijn eigen leeftijd heb?

Dieren en kinderen zitten ook niet gevangen in die sociale conventie, derhalve zien ze mijn gedrag als ‘normaal gedrag’ en ik hun gedrag ook als normaal. Als ik op mijn werk het zelfde zou gedragen als ik bij dieren en kinderen doe zou ik helemaal het pispaaltje zijn geworden. Ik vergeet nog al eens om smorgens mijn haren te kammen, er is nog nooit een hond of kind geweest die mij raar aan stond te staren dat mijn haar niet gekamt was. Waarom vergeet ik mijn haren te kammen? Dat is heel simpel, omdat ik het niet belangrijk vind welke kant het op steekt, ik zie het zelf toch niet. Op mijn kop een ‘warhoofd’ nou dan zal in die kop ook wel een warhoofd zijn denken sommige mensen. Soms is dat ook wel zo maar soms ook juist weer niet. Dat aapje in een ander draadje dat zijn haren op zijn hoofd als een gezellige snoezelruimte heeft staan is genieten voor mij. Heerlijk dat conventie-loos door het leven wandelen. Ik denk dat veel mensen met autisme kind zijn gebleven, bij het kind zijn is hun ontwikkeling stil blijven staan. Ik zie dit overigens als een heel groot geschenk. Volwassen worden en je eigenheid kwijt raken door deel te worden van een sociale conventie, nee dank u wel, geef mijn portie maar aan Fikkie.

***

“Ach, die doen zomaar wat, stelletje eigenheimers”

Miles Davis, Erik Satie, Herman brood, Wim T Schippers. Als het in je hoofd keihard zit ingebakken dat je alleen maar dingen goed kunt doen als ze in een conventie passen, dan kan ik me idd voorstellen dat mensen denken bij de bovenstaande artiesten van “Ach die doen zomaar wat” Maar ik zie dat heel anders, als je improviseert ga je je eigen gang, maar je eigen gang is ook-een-gang weliswaar geen mainstream gang maar het is er wel een, zelfs een gang die vele maal authenthieker is dat de conventie-gangen.
Improviseren doe je volgens mij meer met je onderbewustzijn, op een of andere manier kunnen deze artiesten de dingen laten gaan zonder er 8 op te slaan. Met creatieve resultaten als gevolg. Tijdens de pshycho educatie cursus van de GGZ waren er ook 2 deelnemers die improvisatie-toneel als hobby hadden, of ze dit voor een publiek deken weet ik niet. Wim T Schippers had lang geleden het geniale idee om enkele honden een toneel stuk op te laten voeren, een improvisatietoneelstuk. Het zal commercieel niet zo’n succes zijn als GTST waar mijn moeder aan verslaafd is maar ik vind het genieten. Ook de vogels in het park geven mij iedere dag een mooi improvisatie toneelstuk weg, zonder regisseur, ze zijn alle maal afzonderlijk hun eigen regisseur. Tijdens de contactdagen van PAS-nederland, een iets-drinken, of een AFWAS-wandeling is ook iedereen een beetje zijn eigen regisseur. Ik vind dit juist mooi dat iedereen eigengereid is.
Improviseren zonder dat je beseft dat je improviseert, ik denk dat mensen met autisme (mits ze in goede doen zijn) dit erg goed afgaat.

Update komt er aan, wanneer weet ik nog niet.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s