Empathie

Een grote mate van empathie hebben word bijna altijd als iets positiefs, een deugd beschouwt. Maar dat is het volgens mij echt niet altijd.
Ik moet eerst vertrouwen in een persoon/groep/leer hebben alvorens ik eventueel me ga verdiepen in de beweegredenen van de andere persoon/groep/leer. Zou ik me proberen in te leven in iets waarvan mijn intuitie een negatief signaal afgeeft aan mijn ratio-modus, met als gevolg dat de sluisdeuren van mijn empathie zich als de wiedeweerga gaan sluiten, zodat de negativiteit geen bezit van me gaat nemen.
De persoon/groep/leer waar ik een negatief gevoel bij heb splits ik overigens wel in 2 catergorieen

1 De ontoerekeningsvatbare
2 De toerekeningsvatbare

De negatieve toerekeningsvatbare groep sluit ik me van hermetisch van af. Ik ga geen energie verspillen in valse gedachten. Geen empathie en al helemaal geen sympathie. De negatieve ontoerekeningsvatbare groep is ook geen groep waar ik op zit te springen, maar ik kan wel de mentale energie opbrengen om me enigszins te verdiepen waarom zo doen zoals ze doen. Ik geef wat voorbeelden van een persoon/groep/leer waarvan ik vind dat ze negatief en toerekeningsvatbaar zijn.
Henk Kamp
Frits Bolkenstein
Henk Binnendijk
Moniqeu Nolte
Mijn voormalig onderbuurman waarvan ik de naam niet noem
Mijn voormalige collega’s, althans een aanzienlijk deel van hen.
De Telegraaf.
En zo zou ik er nog heel veel op kunnen noemen, ofschoon ik in het determinisme geloof acht ik deze mensen toch verantwoordelijk voor wat ze doen en zeggen. Deze mensen “spelen” met mijn geest alsof het een voetbal is. De Vlaamse muziekgroep Vaya con dios heeft een lied gemaakt met daarin de volgende regel.

“I dont cry for Louis, Louis woudnt cry for me”

Mensen die ik ontoerekeningsvatbaar acht proef ik geen dubbele bodems. Deze groep is nog niet prettig, maar een hard drugs verslaafde die mijn fiets jat kan ik beter verwerken dan wanneer een witte boorden crimineel iets van me jat.

En nu de groep waarbij ik wel empathie, dat zijn kinderen, dieren, en mensen die mij laten zijn zoals ik ben. Ik zou mijn hand in het spreekwoordelijke vuur voor deze mensen willen steken. Omdat ik empathie en sympathie moeilijk van elkaar kan onderscheiden is het alles of niets. Ik mag iemand of ik mag iemand niet. Als de ingrediënten goed zijn komt dat empathie en sympathie best wel snel.
Zo ben ik de laatste dagen een hond uit gaan laten van een dierenasiel, een Galgo/Whippet. Lodis is zijn naam, Lodis is een hele leive aanhangkelijke hond met verlatingsangst. Vanmiddag met de beheerder van het asiel besloten om hem niet te adopteren vanwege dat ik in een flat woon, en het huilen/janken wat een hond met verlatingsangst doet als hij alleen is. Ik kende hem maar kort maar het was toch even slikken bij dat besluit. Toen zat de empathie/sympathie me danig in de weg. Love hurts.

Affectieve-empathie

Affectieve empathie, is dat eigenlijk geen contradictie?

Liefde maakt blind

Als je affectie voor iets of iemand hebt kun je dan nog wel inleven, liefde maakt immers blind.
Voor empathie heb je “afstand” nodig lijkt me, en dat is er niet naar mijn mening als je ook affectie hebt. Empathie/inlevingsvermogen wil nog niet zeggen dat je je gedrag in woord en daden daar op af gaat stemmen, ik tenminste niet. Als ik dat wel zou doen zou ik mezelf verliezen, aangezien “Het-Zelf” mijn enige houvast is. Ik zou een hele slechte psycholoog zijn. De mensen van het autisme team van de GGZ kunnen wel Het-Zelf loslaten zonder zich te verliezen.
Ratio & Emo, een status aparte in mijn schedel.

***
Mezelf verliezen/overgave/in het diepe springen, kan ik, maar ik moet eerst heel veel vertrouwen opbouwen alvorens ik dat doe. Ik ga niet over 1 nacht ijs. Als ik de zaak niet vertrouw ben ik een stille-Willie. Als ik de zaak vertrouw dan weet ik dat ik in de periode dat ik me verlies/overgeef/in het diepe spring. dat ik in die periode niet nadelig gemanipuleerd/gehersenspoeld/geindoctrineerd word ten nadele van het-zelf. Is er eenmaal vertrouwen dan kan ik wel een 2-sporen laten draaien in mijn schedel. met 2 sporen bedoel ik de ratio en de emo. Het is volgens mij een wetmatigheid dat als je moeilijk tot slecht kunt multitasken dat je dan erg goed kunt solo-focus-tasken, althans zo ervaar ik het. Ik vind van mezelf dat ik goed kan solo-focus-tasken, ik denk een beetje als een paard met oogkleppen aan de zijkant, ik laat mijn denken stikt toe tot dat wat waar is in mijn beleving. Bedachtzaam-argwaan-ingetogen, soms blijf ik hangen in deze gedachte. Maar ja, beter blijven hangen in deze gedachte dan een speelbal worden van onbetrouwbare types als Frits Bolkenstein, Henk Binnendijk, en soortgelijke.
Mijn interactie met mensen kan ik nog het beste uitleggen me een stoplicht.
Rood is gevaar, pas op de plaats, bij langdurig rood kijk ik nog niet eens of het misschien op groen gaat springen, zonde van de tijd. Het vertrouwen dat Henk Kamp nog ooit te vertrouwen gaat worden is voor mij erg laag. Ook oranje is voor mij, pas op de plaats. Ik wil zekerheid/vertrouwen alvorens ik over steek naar overgave/in het diepe springen. Groen is veilig, maar het moet bij mij eerst een tijdje op groen hebben gestaan eer mijn schedel er echt van overtuigd is dat het ook echt groen is. Soms ben ik zolang aan het twijfelen/dubben dat het groene licht weer op oranje springt. Beter ten halve gekeerd dan ten hele verdwaald denk ik dan bij mezelf.
Dat mijn gedachten die ik voor waar aanzie niet altijd met de werkelijkheid stroken komt voor, die is wel een goede leerschool voor als ik daar later achter kom. Als ik niet “zelf” ergens achter kom, komt het niet. Toen mijn huisarts me jaren terug naar de GGZ stuurde kwamen er gedachte van een isoleercel in mijn gedachten. Moet ik een tube tandpaste met tandenborstel meenemen voor het eerste consult? Ik sloot het immers niet uit dat ik enkele dagen in de isoleercel zou belanden. Van dit alles bleek niets het geval, achter af.
Momenteel ga ik met veel plezier naar de gesprekken bij de GGZ, ik heb er erg veel vertrouwen in dat ze mij niet op gaan sluiten.

***

orthodox <—> extremist

Een mens communiseert o.a. met woorden, en woorden in relatie tot wat er met bedoeld word zijn zelden gelijkwaardig hoe ik ze beleef.
in artikel 1 van de grondwet staat dat iedereen in gelijke gevallen gelijk word behandeld, misschien niet letterlijk deze woorden maar wel deze strekking. Het darwinisme en creationisme is in die zin gelijk dat iedereen de vrijheid mag hebben of hij het een of het ander als waar tot zich neemt, of beide een leugen zijn, dat kan ook. Maar in mijn gedachten en ook in taalgebruik, gebruik ik voor het darwinisme positievere woorden dan voor de mensen die denken dat ze een creatie zijn.
Het lukt me niet om het “eigen-denken” los te laten. Als ik overtuigd ben van “mijn-gelijk” dan heb ik weinig empathie, ga ik wel empathisch denken dat moet ik het “eigen-denken” los laten. In de media kom je de woorden orthodox en extremist wel eens tegen. Deze woorden hebben ook veel met het ‘eigen-denken” te maken. Iemand uit eigen kring zul je eerder een orthodox iemand noemen dan een extremist. Maar iemand die aan de andere kant van de lijn staat zal ik dit zelfde geval het weer een extremist noemen en geen orthodox. Het woord orthodox klinkt veel lieflijker.
Bart van U, de vermoedelijke moordenaar van Els Borst kwam uit een “orthodox creationistisch” milieu, en dat milieu zou mogelijk de oorzaak van zijn daad hebben veroorzaakt, althans dat schreven ze in veel nederlandse kranten. Stel dat Bart van U, Mohammed el Y heten. Dan denk ik niet dat die zelfde kranten nog steed het woord “orthodox” in hun kranten lieten drukken, ik denk dan eerder aan “extremistisch creationistisch” millieu. En bij een All Jazeera weer precies omgekeerd.

Afbeelding

Wél inleven, maar niet meeleven, in ieders geval erg traag

Ik vind dat mijn schedel/hersenen/zaagsel/spons best wel goed kunnen absorberen (het inleven), maar datgene wat ze hebben geabsorbeerd omzetten naar empathisch gedrag (het meeleven) komt er een kink in mijn kabel.
Het stijve-hark-syndroom. Ik denk rationeel dermate veel/lang/langzaam/gecompliceerd dat ik extreem weinig/traag ben in mijn sociale handelen.

***
Een gevalletje van weinig empathie hebben onstaat bij mij wel eens als ik iemand probeer te bellen.
Als ik iemand bel dan bel ik om iemand te spreken, en als ik iemand bel dan bel ik niet om weg gedrukt te worden.
Als ik iemand bel en de telefoon gaat 1 keer over, en daarna verbreekt de verbinding dan heeft de ander mij weg gedrukt.Het lukt me op die momenten niet echt om empathie op te brengen over de mogelijke beweegreden wáárom ik weg word gedrukt.
Er zijn echt legio redenen waarom iemand op dat moment niet in staat is om mij te woord te staan, maar ik ben met het bellen zo gefocust op het gesprek wat ik al in gedachten heb, dat de frustratie de overhand heeft boven het inlevingsvermogen wáárom ik weg word gedrukt.

***

Afgelopen week dacht ik empathisch/gul te zijn, maar iemand van ons groepje vond dat ik juist onbeleefd was.

Wat was het geval, met een groepje zaten we in een horeca. iedereen nam wat te drinken, de cola smaakte lekker, en nadat alle drankje via onze slokdarm in onze maag terecht waren gekomen besloten we om de rekening te vragen. Ik zie op de rekening dat de cola 1.75 euro is, ik leg dat bedrag op tafel. “We kunnen wel wat fooi geven” zij een van ons groepje. Ik maak mijn portemonnee open en haal daar 4 1-euro-cent muntjes uit, bij de Aldi krijg je die namelijk als wisselgeld, ik haal er ook enkele 2-euro-cent muntjes uit en leg die ook op tafel als fooi, en 2 5-euro-cent muntjes, bijna een kwart euro wil ik als fooi geven. Die zelfde man die opperde om wat fooi te geven vertelde me dat het onbeleefd was om dat hele kleine wisselgeld als fooi te geven. Ik begrijp/begreep dat niet :huh:
Houd dat geld maar, ik ga met dat geld niet naar de kassa kreeg ik te horen. Ik stop dat hele kleine muntgeld teug in mijn portemonnee en betaal vervolgens precies afgepast 1,75 euro.

Wil je empathisch zijn, is het nog niet goed.

Geld is geld.
Een gegeven paard mag je niet in de bek kijken.
Wie het kleine niet eert is het grote niet weert.

Als ik nu een knoop van mijn blouse trek en geef als fooi dan kan ik me voorstellen dat het een vernedering is voor de ontvanger. Die mediterrane cultuur qua fooien houd ik niet van. Ik voel dat alsof iemand mij een schuldgevoel wil aansmeren. Als ik iets wil geven wil ik het geven omdat ik het zelf wil geven, en niet omdat de ontvanger dit van me verwacht. Op markten hebt je soms ook dat je aan de koopman moet vragen wat zijn spulletjes kosten, dat “pingelen” houd ik niet van. Het zal ook wel komen dat ik daar zwakbegaafd in ben. Als de belastingdienst morgen mij een brief stuurt dat ze mij 1 miljoen keer 1-euro cent overmaken op mijn bankrekening komt het niet in me op dat het onbeleefd is van de belastingdienst. Dat ik met die cola van mijn overtollig kleingeld af wilde klopt. Ik vind het weer onbeleefd van de ontvanger om het onbeleefd te vinden, stank voor dank. De laatste tijd scheer ik mijn kop met een tondeuse kaal, maar tot enige tijd terug ging ik naar een kapper. Daar stond bij de kassa een spaarpotje, ik knikkerde daar ook al dat koper kleurig metaal in.

Als ik voor deze reactie van iedere bezoeker 1-euro cent krijg gestort zal ik de laatste zijn die het onbeleefd vind 8)

***

Cadeautjes Geven

Ik houd niet van krijgen, maar cadeautjes geven vind ik niet zo erg. Er is wel 1 voorwaarde, het moeten wel cadeautjes zijn waar ik achter sta. Stel dat iemand te kennen geeft dat die heel graag snijbloemen als cadeautje zou willen hebben dan zou ik die niet geven. Want ik vind snijbloemen zo zonde van het geld, na enkele dagen zijn ze helemaal verwelkt. Dus snijbloemen gaat het niet worden. Nicotine producten gaan het ook niet worden, zelfs niet met een smeekbede. Is dit een gebrek aan empathie of juist een overvloed aan empathie, met het niet schenken van snijbloemen en sigaretten behoud ik het feestvarken van nutteloze, wat zeg ik nutteloze, in het geval van sigaretten zelfs van ernstig destructieve producten. Soms is het een beetje schipperen tussen wat ik nuttig vind en wat de krijger leuk vind.
Een geldbiljet kan dan uitkomst bieden, mocht er nicotine voor gekocht worden dan ben ik tenminste niet verantwoordelijk voor de nadelige gevolgen.

Ruim 7 jaar geleden is het jongste dochtertje van mijn broer geboren. In mijn felicitatie kaartje richte ik me helemaal tot het kind wat geboren was. “Hoi . . . . . welkom op aarde” in dat kaartje richte ik me niet tot mijn broer en zijn vrouw, het kindje is geboren, en niet de ouders. Dat heb ik wel vaker dat ik me tot een individu richt en niet tot meerdere mensen tegelijk.

 ***

Antipathie-Sympathie-Empathie

Dat antipathie niet bij draagt aan empathie lijkt me logisch. Máár, ik denk dat sympathie ook een struikelblok kan zijn tot empathie. Als ik het begrip sympathie vertaal naar ‘houden van’ dan is een vervolg synoniem ‘liefde maakt blind’. Zoals je met antipathie blind ben voor de goede dingen van een ander, zo lijkt me dat je met sympathie weer blind kunt voor de slechte dingen van de ander. Mensen die ik aardig vind ben ik eerder bereid om dingen door de vingers te zien dan mensen waar ik een afkeer van heb. Ik denk dat het voor hulpverleners in de zorg best wel een dilemma/spagaat is om te manouvreren tussen enerzijds sympathie en anderzijds empathie. Stel dat ik morgen een boek onder ogen krijg van Charles Darwin, waarin hij schrijft dat de planeet aarde plat is, dan zijn mijn sympathie die ik voor Darwin heb hoogstwaarschijnlijk een obstakel zijn om het idee te verwerpen dat de planeet aarde plat is. Empathie verijst volgens mij wel een bepaalde mate van emotionele afstand voor hulpverleners, om neutraal en objectief een situatie te kunnen beschouwen. Op een gegeven moment stopte de behandeling bij het autismeteam van de GGZ, waarna ik over ging naar de nabehandeling van Indigo. Tijdens dat laatste gesprek bij dat autismeteam vertelde ik dat ik het jammer vind dat de behandeling over ging naar iemand anders, maar ik vertelde ook dat het iemand anders als hulpverlener weer een nieuwe frisse kijk op mij kan hebben. Die mevrouw van de GGZ vond dat ik daar wel een punt had. Brian May, de gitarist van het ter ziele gegane Queen heeft ooit een lied gemaakt met de titel “too much love will kill you”, ik denk idd dat teveel love/sympathie een gevangenis kan worden.

De driehoek (wat ooit onderdeel is geweest van een ‘waarschuwingspaal’) op de voorkant van dat boek vind ik wel sterk.
Afbeelding

 ***
Op mijn werk krijgen we iedere middag soep, overheerlijke soep.
Niet zomaar soep, nee, het is verse soep, dat impliceert dat soepballetje zelf zijn gedraait door de soepmaakster. Dat impliceert dat alle groenten in de soep zelf in stukjes zijn gesneden door de soepmaakster, dus niet een zakje met soepgroenten wat je kant en klaar kunt kopen. Geen tomatenpuree uit een potje, nee het zijn tomaten die stuk voor stuk in kleine stukjes zijn gesneden. Ik heb niet veel in de gaten, maar dat in deze soep erg veel tijd in gaat zitten heb ik wel in de gaten, en met al dat ‘vers’ spul kost het ook best wel wat. Als ik dan die soep krijg voel ik me enigszins schuldig dat iemand zoveel energie heeft gestoken, terwijl het veel en veel eenvoudiger kan.
In een onbewaakt ogenblik vertelde ik een keer het volgende.”als je nu een paar blikken soep koopt bij de Lidl, je doet die in een pan, warm maken en binnen no time is de overheerlijke soep klaar”Ik heb ervaren dat dit als niet-empathisch word gezien, dit werd gezien dat ik ondankbaar was voor het vele werk dat ze verricht hadden. Maar mijn opmerking was juist wél empathisch bedoelt, door mijn opmerking geef ik immers een manier hoe het veel sneller/goedkoper kan, zodat ze de volgende keer niet zo uit de naad hoeven te werken voor de soep. Niet dat er ruzie ontstond, nee dat gelukkig niet. Je moet het toch een beetje/bietje anders zien Erewhon zij een collega die partij trok voor de soepmaakster. In gedachten dacht ik ook bij mezelf, jullie kunnen het óók een beetje anders zien.
Afbeelding

***
Dilemma

Het volgende dilemma is er niet een van leven of dood, maar het is wel een.
“een gegeven paard mag je niet in de bek kijken” luid het gezegde.
Ik kijk bij alles wat ik krijg in de bek van wat ik gekregen heb. Krijg ik iets wat ik van ze lang zal ze leven nooit zelf gekocht zou hebben dan houd ik angstig mijn muil, want ik begrijp op zich best wel dat het voor de gever niet leuk als hij merkt dat ik het gebakken lucht vind wat hij me gegeven heeft. Maar ik wil eigenlijk iets verder dan m.b.t dat gegeven paard.Mag je een gegeven paard doorgeven aan iemand waarvan je vind dat die persoon ook een paard als cadeau verdient?

Met andere woorden, mag je een cadeautje wat je op persoonlijke titel gekregen hebt weggeven?
Ten opzichte van de eerste gever is het misschien niet empathisch om het cadeau wat hij gegeven heeft van de hand te doen, maar ten opzichte aan de persoon waar het cadeau uiteindelijk naar toe gaat is het misschien wél empathisch als hij ook eens een keer een paard als cadeau krijgt.

Afbeelding
***
Update komt er aan, wanneer weet ik nog niet.
Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s