“Koetjes en Kalfjes”

Wat is koetjes en kalfjes praat en wat is geen koetjes en kalfjes praat? Op het internet  en ook elders lees je vaak dat aspergers niet van koetjes en kalfjes praat houden. Maar mij is soms niet duidelijk wat ze daar mee bedoelen, wel enigzins maar niet helemaal. Zo vind ik het fascinered als ik een koe of een kalfje in de wei zie staan. Ik ben eigenlijk wel benieuwd wat mensen verstaan onder koetjes en kalfjes praat. Ik heb geen diagnose asperger maar een diagnose klassiek autist, misschien dat daar enig verschil in zit. Ik zal even wat dingen opsommen die ik koetjes en kalfjes praat vind.

*De songteksten van Frans Bauer
*De story, De privé
*Hart van Nederland
*Goede tijden slechte tijden
*Die en die gaat scheiden heb ik horen zeggen in het buurthuis
*Staat het huis van jullie buren nog steeds te koop op funda?
*En hoeveel euro vragen ze voor dat huis?
*Martijn Krabbé, Ivo Niehé, Jerry Springer
*faceliften, praten over je uiterlijk in het algemeen

Ik heb collega’s gehad die erg goed waren in prietpraat verkopen. Op maandag morgen ging het in de schaftkeet ook bijna altijd over de voetbalcompetitie. Alsof PSV een derde wereldoorlog had voorkomen door te winnen van Cambuur. Ook de scheidsrechters van de diverse wedstrijden werden besproken, op een dusdanige manier dat ze de betreffende arbiter een zware celstraf zouden toewensen. Diep van binnen moest ik lachen hoe ze over deze trivialiteiten zo’n bombarie konden maken. Deze prietpraat werd niet op een zachte toon gesproken, nee de decibels schalmden alle kanten op. Van binnen moest ik lachen, maar als ik er een grapje over zou maken, dan zou de schaftkeet te klein zijn geweest. Een opmerking van “het is maar een spelletje” zouden ze niet kunnen waarderen. Op die maandagmorgen zou ik het bijvoorbeeld wel willen hebben over wat er in het programma “Buitenhof” en hoe goed ik Clairy Polak zo goed vind intervieuwen. “Wie Clairy Polak? Stond die ook in de basis van AJAX?” Dit soort reacties zou ik krijgen. Tegen mijn hond vond ik het heerlijk om over koetjes en kalfjes te praten. Als we tijdens he wandelen wel eens een koe tegen kwamen riep ik wel eens Boeeeeeeeeeeeeee, koetje Boeeeee. Zijn hoofdje ging dan schuin staan, zijn oortjes werden gespitst, als we het over de koetjes in de wei hadden. Als het over konijntjes hadden in de bossen kon hij wel eens finaal op tilt slaan, zeker als hij een geurspoor ontdekte. Ik heb hem wel eens uit de prikkeldraad moeten bevrijden bij een weiland.
Het viel me op dat de koetjes en kalfjes praters ook grote fan zijn van de krant van slapend Nederland. Namelijk De Telegraaf. Alsof er hoog intellectuele verhalen in dit blad staan werd er in gelezen. Een opmerking van teleVaag konden de koetjes en kalfjes praters niet waarderen. De pauzes in de schaftkeet waren voor mij ook veel vermoeiender als het daadwerkelijk werken.

“mainstream media / koetjes en kalfjes media”

De tijd dat ik deze media serieus nam is al lang voorbij, ook het complotdenken heb ik achter me gelaten, het manipulatieve van deze media is voor mij een soort “koetjes en kalfjes media”
Op zich vind ik onzin-praat niet vervelend, zolang ik en de persoon waar ik mee praat maar beseft dat het onzin-praat is.
Ik heb een alleraardigste onderbuurvrouw, ze doet geen vlieg kwaad, maar praten met haar dat lukt me niet. Mijn onderbuurvrouw is namelijk verliefd op Oprah Winfrie en Dokter Phil. De glibberigheid die van deze “dokter” afgutst zou Jerry Springer nog jalours op zijn. Mijn onderbuurvrouw heeft meer vertrouwen in Dokter Phil dan haar eigen huisarts. Dat is allemaal show buurvrouw, zoiets zeg ik wel eens, ze hoort het wel, maar vervolgens blijft ze vol bewondering naar haar heiland Dokter Phil kijken. Op een of andere manier vind ze het prettig om voor de gek te worden gehouden. Niet alleen aan de andere kant van de oceaan, ook de RTL en SBS-6-jes zijn even erg. Ook de media in de regio van Rusland Zuid Amerika en de Arabische wereld zal niet veel ander zijn vermoed ik.

Boeeeeeeeeeeeeee, boeeeeeeeeeeeeeeeeeeeee. Zo praten koetjes en klafjes.
Maar ik denk dat onze hele hele hele verre opa en oma ook dit soort manier van praten hadden, wel met een andere klemtoon en tongval lijkt me. Miljoenen jaren geleden hadden ze geen scholen waar je kinderen naar toe kon sturen om vervolgens het alfabet en taalvaardig werden. Maar onze hele verre familie hadden wel een mond en stembanden. Misschien zouden de heden ten dagen levende koetjes en klafjes wel hebben kunnen praten met onze verre verre voorouders.
.
Update komt er aan, wanneer weet ik nog niet.
Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s