Oogcontact

Je kijkt met je ogen, je kunt veel zien met je ogen, Maar je eigen ogen, je eigen oogopslag zie je vrijwel nooit. Of je moet een poederdoosje zijn die om de haverklap kijkt of de eyeliner niet uitgelopen is richting je neusvleugeltjes.
Als rustige mensen in een rustige omgeving tegen mij praten kijk ik volgens mij best wel veel naar de ogen van de ander, stopt de ander met praten en ik begin zelf te praten dan kijk ik heel erg weinig naar de ogen van de ander, het onvermogen om te multitasken zorgd er volgens mij voor dat ik op die momenten naar niets kijk, mijn gedachten om te praten zijn zorgen er eigenlijk voor dat mijn ogen zich 180 graden draaien, niet letterlijk maar geestelijk. Het op commando naar iemand kijken is altijd een crime voor me geweest. En als kinderen nog erg klein zijn vinden ouders het leuk om ze op een film rolletje vast te leggen.
Dat moment van moeten kijken naar de cameralens kijk ik onatuurlijk vrolijk en timide en soms ook boosachtig, dat boosachtig lijkt me wel redelijk naturel. Want ik houd er niet van om me te laten vangen voor de cameralens. Recente foto’s bekijken doe ik niet graag, maar foto’s uit de oude doos weer wel, met enige zelfspot kijk ik dan naar een merkwaardige grimas die zich testijds op mijn face heeft gestaan.
De buitenkant is door de tijd flink veranderd, maar de schedelinhoud is redelijk pervasief.

Op mijn lijf komen geen tatoeages, geen gekke dingen.
Maar voor de mensen die hier wel van houden en moeilijk oogcontact maken zou je kunnen overwegen om op de buitenkant van je oogleden ogen te laten zetten. Misschien dat het met een soort stickertjes ook wel lukt, het oogcontact zal dan wel wat statisch zijn, een soort contact dat je hebt met een wassenbeeld in Madame Tussaud. Zo’n ruitje dat een getuige wel een verdachte ziet maar de verdachte niet de getuige zou ik in sommige situaties wel willen gebruiken.

http://www.eyecontactexperiment.com/

1 minuut in de ogen van een vreemde kijken, als de persoon me niet aanstaat kijk ik al niet graag naar zijn ogen op een foto.
Met een kogelvrije glazen wand, die ook nog eens geur en geluidswerend, en dan op een veilige afstand van een meter of 5 wil ik er over denken.

Ik denk dat weinig oogcontact maken redelijk parallel loopt met een trage verwerkingssnelheid, en met trage verwerkingsnelheid bedoel ik ook een grote input moeten verwerken dan neurotypische mensen. De “bottle-neck” die dan ontstaat zorgt er volgens mij voor dat je hersencapaciteit lager is dan het geen je met je zintuigen opvangt. Kiezen of delen/kijken of wegkijken, ik kijk dan weg, op een onbewuste manier. Ook naar de ogen kijken van mensen op een foto doe ik niet graag, tenminste als het mensen zijn die ik niet vertrouw of ontoerekeningsvatbaar acht. Ook priemende ogen vind ik niet prettig. Eelco Brinkman heeft ze in zijn schedel staan. Lang geleden ergens gewerkt waar ze een Argentijnse Dog hadden. “Je kunt beter geen oogcontact met hem maken, want dat vinden deze honden niet leuk”
Dit vertelde de eigenaresse. Normaliter kijk ik wel graag naar de ogen van honden, maar bij deze hond niet.
De tekst in het tegeltje sprak mijn vader wel eens uit.
R.E.M. Daar word volgens mij iets mee bedoel wat in je slaap gebeurt. Nu zie ik mijn eigen oogbewegingen nooit, maar ik vermoed dat er in waaktoestand ook wel wat R.E.M. in te ontwaren is.

kèéke

Het oogcontact van en met honden is er subliem. Als wij eens eens een hele dag weg waren en het beestje kon zijn plas niet ophouden dan kwamen we savonds thuis met zo hier en daar urine sporen in de keuken. Het was op dat moment onmogelijk om oogcontact met de poedel te maken, uit deemoedigheid ging hij het oogcontact uit de weg. Hij weet dat hij niet binnen mag plassen, maar goedbeschouwd is het niet zijn schuld, maar die van mij dat ik een hele dag hem alleen heb gelaten. We waren op die momenten dan ook niet boos op hem, we pakten een dweil en klaar is kees. Als we dan op een vriendelijke toon iets spraken van “zo je hebt vandaag weer goed op het huis gepassen en de inbrekers weg gejaagd” dan fleurde hij helemaal op en kon het begroeten middels zijn natte tong beginnen.

Mijn stiefoma heeft ooit een bivaksmuts voor mij gebreid, een soort burka maar dan alleen voor het hoofd. Mijn neus is ook nog zichtbaar. Bij erg koude dagen zet ik die muts op mijn schedel, voor de warmte, maar ik proef dan ook wel iets van een veiligheid, met alleen maar oogcontact is het beeld heel beperkt. Bij programma’s als Opsporing Verzocht kom je niet voor niets zoveel van dat soort bedekkingen tegen. Ik ben een botje-builder en geen body-builder, maar ik heb wel een zwarte gewatteerde jas die als ik aan heb, dan ik dan qua postuur bij de ingang van Coffeeshop als security kan staan. Die dikke armen is allemaal gebakken lucht maar ik kan niet ontkennen dat het gevoel van veiligheid vergroot voor mij.

***

Ik voel wel verwantschap met Kees Momma, zo ook dat hij niet graag naar zijn gezicht kijkt. Handen of voeten vind ik redelijk neutraal, maar ogen zijn voor mij ‘the window of the soul’ En ik kijk liever via mij gedachten naar mijn ziel dan via mijn ogen, té confronterend vind ik dat. In grote lijnen ben ik voor het zelfbeschikkingsrecht, dus ook het recht om mijn eigen-ogen niet willen zien, ze zijn immers van niemand anders dan van mij. Mijn moeder kijkt juist weer wel graag naar ogen, en ook naar die van mij. Met als gevolg dat er zo hier en  daar afbeeldingen van mijn kop aan de muur hangen. Ik heb nooit gevragen of iemand een foto van me maakt, als ze dat toch doen, en ik moet dat later aanschouwen dan tast het zelfbeschikkingsrecht voor me aan. Enkele jaren geleden had ik met een soort van zwarte Macgyver tape gepakt/geplakt op de stukjes foto waar mijn ogen in mijn schedel zitten. “Wat heb je nu toch gedaan?” Op zich een rara vraag van mijn moeder, want het was heel duidelijk wat ik gedaan had. Binnen de kortste keren had ze de plakband er weer afgepulkt. “Ik wilje kunnen zien” “Maar het zijn toch mijn ogen?” “Niets mee te maken, ik wil je zien. En tja, soms met je conformeren/inbinden voor de goede lieve vrede.

balkje crimineel

Ofschoon mijn bewustzijn mijn onderbewustzijn een praktiserend Darwinist vind, heb ik in het verleden toch een prettig oogcontact gehad met apostelen en heiligen, of zij het ook prettig vonden hebben ze me niet vertelt. Naast oogcontact heb ik ze zelfs gewassen, en van een likje verf voorzien. Het moet zo ongeveer in het jaar 181 na-Darwin zijn geweest. “even better than the real thing” zou Bono van U2 zingen. Om te beginnen is het al heel erg twijfelachtig wat nu werkelijkheid en onwerkelijkheid is. Ik denk dat er net zoveel en verschillende werkelijkheden zijn als er hersenen zijn. Derhalve was mijn oogcontact met de beelden bij het kerkhof aan de Bredaseweg toch een werkelijkheid, althans voor mij was het er een. Tijdens mijn kwastenbederver looptijd had ik het meeste oogcontact met muren/plafonds/plinten/deuren/kozijnen. Maar zo af en toe was er dus de klus dat oogcontact had met deze beelden. Bij hun schoenen, armen, niet, maar op de momenten dat ik hun gezicht aan het zuiver spuiten was, en een dag later hun baard of ogen in de ijzermenie zette, en weer een dag later het geheel in licht kleur schilderde had ik toch pretmomentjes met deze beelden, ik vond ze wel aangenamer dan de schooljeugd en de voorbijrazende auto’s achter me. Al de wereld om me heen vager word, vind ik oogcontact prettiger. De zelfportretten van Vincent van Gogh en ook de creaties van René Magritte, heb ik sneller contact mee dan de haarscherpe gezichts foto’s van mensen van vlees en bloed. De gietijzeren ogen van de beelden waren wel aan mij besteed. En dat ze letterlijk op een voetstuk stonden had ik dit geval geen moeite mee.

Afbeelding

schoon naar de hemel

Bij het inperken van stimuli ontstaat er bij mij in sociaal contact met mensen erg vaak een “bottleneck” Mijn flessenhals kan redelijk solo-tasken, de buitenwereld, zeg maar het gedeelte van fles waar de informatie vandaan komt kan weer redelijk tot erg goed multitasken.
Lang geleden had je die meneer van de Duyvis pindas die iedere pinda afzonderlijk controleerde of de pinda wel “okay” is. Dit soort informatie verwerking heb ik ook met mijn ogen vermoed ik. Stel dat er iemand agressief door te schreeuwen, uit zijn mond stinkt, en een oranje shirt draagt, dan ga ik die drie negatieve prikkels afzonderlijk verwerken, met 3 verschillende zintuigen, namelijk respectievelijk oren, neus, ogen. En tijdens de verwerking door mijn oren en neus zal ik de persoon pas aankijken als eerst de schreeuw en de stank zijn verwerkt, mogelijk is de schreeuw en de stinkende adem wel zo heftig voor mijn schedelinhoud dat ik de ander helemaal niet aankijk met oogcontact.

***

Onderstaande foto kwam ik net ‘onder ogen’ En mijn gedachten floepte 180 graden de andere kant op. Richting het mechanisme van oogcontact maken-cq-vermijden. Niet in fysiek opzicht maar in geestelijk opzicht vind ik het wel een mooie metafoor dat de ogen van mensen met autisme 180 graden naar binnen kunnen draaien. De input die mijn bewustzijn kan verwerken zie ik als 100. En als in een situatie ben dat de ratio me houvast geeft dan is het een automatisme dat ik naar binnen (mezelf) kijk. In een meer vrije setting zonder gevaarlijke elementen draaien mijn ogen weer naar buiten.

**

Als je onderbewustzijn moeite heeft met oogcontact is het eigenlijk een hele simpele oplossing om dat oogcontact fysiek onmogelijk te maken. Tijdens mijn verblijf in Spokanië verbleef ik telkens in hostels. Ze hebben daar gezamelijke ruimte, om iets te eten, iets te drinken. En dat waren ook de ruimtes waar mijn ouderwetse Blackberry een wifi signaal kon ontvangen. Ofschoon mijn ogen redelijk funtioneren heb ik met een 4cm x 4cm beeldschermpje van een Blackberry toch baad bij een leesbrilletje. Een leesbrilletje van mijn vader had ik meegenomen. De sterkte van dit leesbrilletje had op mijn ogen het effect dat ik de dingen op afstand van 10cm erg goed zag, en het had ook het effect dat ik dingen op een afstand van 50cm niets meer zag. Nouja niets, ik kon op de afstand niet het verschil zien tussen een broodrooster en een brood. Afijn, met dat leesbrilletje bracht in mijn geest via bionische middelen tot een hele sterke focus. Er was geen oogcontact mogelijk met andere homo sapiens, zijn konden mij wel zien maar dat deerde mij niet. met dat brilletje kan ik in de illusie leven dat ik onzichtbaar ben. Naast dat brilletje had ik ook nog eens oortjes in mijn oren. Ik zag de mede toeristen van Spokanié niet, én ik hoorde ze niet.

Spokanië in zijn ultieme vorm was dat.
Afbeelding
Op een gegeven moment had ik in dat hostel 15 minuten oogcontact gemaakt met een youtube filmpje van Andre van Duin.
De Trouwzaal, a.k.a, De Rouwzaal :wink:

***

Ik kan bar weinig, iets wat ik zeker niet kan, nooit heb gekunnen, en waarschijnlijk ook nooit zal gaan kunnen is een knipoog geven.
Althans een knipoog geven met 1 oog kan ik niet, onwillekeurig knipoog ik met alle 2 de ogen. Zelfs als ik met 2 vingers 1 oog open houd en met het andere oog probeer ik te knipogen valt het in duigen. Zoals het jongetje op foto knipoogt zo oogt het ook bij mij, geen gezicht dus O:)

Afbeelding

***

Oogcontact met een vrouw gaat me doorgaans makkelijker af dan met een man. Zoals altijd is er ook in dit geval weer een uitzondering op de regel dat ik vrouwen makkelijker aan kijk.
Soms is het oogcontact met vrouwen juist moeilijker, puur omdat ze vrouw zijn. Jaren terug ging belde ik voor een afspraak bij de huisarts, mijn eigen huisarts had het erg druk en ze vroeg of ik ook door een stagiar geholpen wilde worden. Ja dat is goed antwoord ik. Die stagiar had een blousje zoals op de foto. Allemaal leuk en aardig, maar zo kan ik geen focus leggen op haar ogen. Bij een arts zou toch mijn lichaam/geest centraal moeten staan en niet het lichaam van de arts/stagiar. Stel dat ze ook nog eens van boven tot onder de tatoeages zou staan zou het helemaal een doolhof worden. Mijn staarpunt zou zich verhouden tot een balletje in een flipperkast.
Afbeelding

 

Update komt er aan, wanneer weet ik nog niet. Dat moet ik nog ff be-kijken

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s