Blokkades

Bij de psycho-educatie cursus van de GGZ is ook een hoofdstuk met als titel, “blokkades in je hoofd”
In het begin van dat hoofdstuk werd gevragen aan ons of we een blokkade konden vertellen, niemand kon direct iets vertellen, en 2 uur later was vrijwel iedereen het er over eens dat we prop en prop vol zitten met blokkades in ons hoofd. Op zich vind ik het best wel goed dat er blokkades in mijn hoofd zitten, het zorgd er voor dat ik niets voor “zoete koek” aan neem. Iets wat ik soms bij een NT-persoon wel ooit zie. Een mens zonder blokkades is een gevaar voor zichzelf, althans zo ervaar ik het.
Tijdens die psycho-educatie meeting vertelde ik over een blokkade die tot stand kwam door een traumatische ervaring, namelijk dat ik met mijn ogen en oren getuige was geweest van een zelfmoord. En juist op het moment dat ik dat aan het vertellen was ging mijn mobiele telefoon te piepen. Mijn jobcoach was aan de lijn. Dat telefoongesprek was een dusdanige blokkade dat ik na het telefoontje niet meer wist dat ik het over die zelfmoord had. Onze leidster moest me op weg helpen.

In het jaar 202 na-Darwin ging het om verschillende reden al niet goed met me. En dat was ook het jaar van de tsunami en de kernramp in Fukushima. Door die ramp kwam er zoveel negatieve input bij me binnen dat ik ook een soort blokkade terecht kwam. In mijn gedachten was de totale apocalyps van de planeet aarde gaande. Via streetcams van Tokio ging ik kijken of er uberhaupt nog te leven was. Zoals een flipperkast op tilt kan slaan zo sloeg ook mijn denken bij tijd en wijlen op tilt. Dit had ik ook bij een foto van Neena Sesaki. Een klein meisje dat de tsunami overleefd had. Met haar roze kleertjes en roze tasje liep zo door een verwoest gebied met achter haar hulpverleners/militairen, die er ook niet echt vrolijk bij liepen. Op haar roze tasje stonden de woorden ‘Hello Mamma’

neena

Een sigaret verminderd de spanning/blokkade die de vorige sigaret heeft veroorzaakt. Alcohol verminderd de spanning/blokkade die de vorige alcohol heeft veroorzaakt. Er zijn vele soorten blokkades. Het opheffen van blokkades door drugs, hef je in mijn ogen de blokkade niet op, je stelt hem alleen even uit om daarna een nog grotere blokkade te worden, althans zo ervaar ik het.

Ruim 10 jaar geleden heb ik 2 blokkades kort achter elkaar gehad. Nu denk ik niet dat het specifiek autisme-gerelateerde blokkades waren. In een hostel in Krakou ontmoette ik smorgens 2 mensen, die naar Auschwitz gingen. Ik ben met ze mee gegaan, een dag die een blokkade veroorzaakte. Het symbool voor de tientallen miljoenen doden van wo2 maakte veel indruk om dit met eigen ogen te zien. Enkele dagen later had ik er weer een te pakken bij de aankomst van het centraal station in Praag. Pang, pang, pang, op een meter of 50 afstand word er op klaarlichte dag iemand neer geschoten. Die angst-spanning-paniek heeft me enkele dagen in de greep gehouden. Geluid kan me overigens ook een positieve blokkade zijn om een negatieve blokkade te counteren. Het geluid van een kabbelend beekje, de wind, kwakende kikkers, vele soorten vogels die hun lied fluiten, krekels in de nacht, regen die valt, het koeren van een duif, het rollen van de branding aan zee, het geluid van stilte, meeuwen, heel af en toe een donderslag, een koe, een waterval, met wat fantasie hoor en zie je de zon op en onder gaan, en met nog meer fantasie komt de hele evolutie je oren binnen.
Om te genieten van deze geluiden kun je *HIER* klikken.
Op momenten dat ik van plan ben om hier op te klikken begeef ik me in het duinengebied van Zeeland. Eenmaal aangeklikt en ik hoor de geluiden sta ik boven op de hoogste duin en zie, hoor, en voel de wijdsheid van de zee.

Ik bevond me laatst een kwartiertje onder de waalbrug in Nijmegen tijdens een ontmoetingsdag met PAS. Niet in het water van de Waal maar op de kade, recht onder de brug. Met 30 meter hoger vele auto’s die voorbijraasde. Ik zag de auto’s niet, ik rook ze niet. Maar ik hoorde ze wel, na enkele minuten gaf me dat geraas van de auto’s in combinatie met het water van de Waal, een rustgevend gevoel. Auto-geluid wat voor mijn oren een soort brangding-geluid was. Dat rustgevende geluid van de auto’s begon ik pas te beseffen toen we onder de brug vandaan liepen, en de voorbij jakkerende auto’s zag met mijn ogen. Ik hoorde ze toen nog zoals onder de brug maar mijn gevoel van onder de brug was voorbij.
Niet alle geluiden zijn zoals ik denk dat ze zijn. Dit is soms verwarrend maar ook op een mooie manier betoverend. Dat niet alle geluiden zijn zoals ik denk dat ze zijn kun je op een bijzondere manier in *DIT* audiofragment horen. Het geluid begint met rustgevende auto-geluiden, en eindigd met een ketting-botsing. Het werkt het beste als je na op de link te hebben geklikt, je ogen dicht te doen. Ik raak snel uit mijn concentratie als er agressieve geluiden uit een auto komen. Zowel heftig remmen, gas geven, piepende banden, een autoradio waar de ruiten van trillen, een ambulance met sirene.
Maar als ik zelf auto rijd heb ik toch het eigen motergeluid nodig om me te kunnen concentreren. Een elektrische auto, waar minimaal geluid uit komt zou ik me niet goed bij kunnen concentreren. Ondanks dat ik graag stilte heb tijdens het autorijden, heb ik wel het geluid van mijn eigen auto nodig voor de concentratie.

“sss, ssssssss, sss, sssssssssssssssssssss, ss, ssssss”

O O O O O O O O O O O O O O

Dit soort geluidjes maakt mijn thermoskan met thee wel eens. Niet als hij helemaal vol zit, maar als er een paar kopjes thee uit zijn. Door de warme lucht komt er druk in de thermoskan en daardoor komt dat ssssss geluid. Als ik niets aan het doen ben. (niets doen vind ik prettig) Dan vind ik het prettig om naar deze thermoskan geluid te luisteren. Er zit geen koolzuur in de thee, maar toch schud ik soms met de kan om deze sss geluidjes op te wekken. Op een of andere manier maakt het me rustig om me hier op te concentreren. Ik moet er wel van onvertuigd zijn dat het mijn thermoskan is, niet een lekkende gasleiding van het fornuis. Een soort meditatie door een thermoskan. In plaats van geluid doe ik dit ook wel eens met het rode knipperlichtje van mijn brandmelder. De brandmelder geeft zo om de minuut een klein rood lichtje. Dit doe ik meestal savonds of snachts als het donker is. In combinatie met de stilte van de nacht, voelt het goed om naar dat rode knipper lichtje te kijken. De thermoskan en de brandmelder tegelijk werkt weer niet goed bij mij.

Als ik in een situatie ben waar ik me niet prettig voel, dan hoor ik het liefste helemaal niets. Merkwaardig genoeg zijn dit vaak situaties waarbij er veel dingen in mijn oren binnen komen.
Als ik in een situatie ben waar ik me wel prettig voel, dan hoor ik het liefste ieder minuscuul geluidje. Dat heb ik gisteren ervaren tijdens een 20 kilometer lange boswandeling. De eerste 15 kilometer was er niets aan de hand, het regende toen niet. Maar de laatste 5 kilometer begon het te regenen. En ik zette mijn capuchon op mijn hoofd. Nu werd mijn hoofd niet meer nat en koud van de regen, maar de beautifull-noise van de omgeving was ik kwijt. Ik besloot toen om mijn capuchon weer af te doen en mijn hoofd nat te laten regenen. De andere wandelaars deden dit niet, met als gevolg dat ik 5 kilometer in de regen wandelde zonder met mijn mede-wandelaars te praten. Heeeee, dacht ik bij mezelf. Ik ben nu letterlijk en figuurlijk “rain-men” … :)
Maar goed dat er geen film-crew rond me heen liep om er een film van te maken, anders had Dustin 20 kilometer van begin tot eind met een capuchon op zijn hoofd gelopen om zich te kunnen concentreren.

Vanavond was ik om 7 uur op perron 1 van het treinstation in Eindhoven. Het was donker, veel mensen, ik ken dat station niet. Meestal kijk ik dan naar de grond waar ik loop. Er zat geen goed patroon op de grond van perron 1, en dan weet ik niet goed hoe ik moet lopen. Gelukkig liep er iemand voor me met hoge hakken die een regelmatig stap geluid maakte. Door dat geluid kon ik me toch concentreren waar ik liep. Ik liep achter haar anders was het misschien wel een genant gezicht als ze zag ik dat ik mijn voetstappen zette op het geluid van haar hakken. Beneden in de grote station hal hield ik de OV-chipkaart en kreeg ik weer een geluidje waar ik me op deed concentreren. PIEP in combinatie met het groene lichtje gaf me een bevrijdend gevoel.
Na het kijken van “de regels van Matthijs” heb ik snachts uren in mijn stoel gezeten alvorens er iets bij me op kwam om op te staan en te gaan slapen.

Update komt er aan, wanneer weet ik nog niet.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s