“Bedankt”

Bedankt, soms betekent dat woord niets meer voor me dan 7 letters die in een bepaalde volgorde achter elkaar staan, en soms betekent bedankt heel erg veel voor me. Het is voor mij net zoiets als positieve/negatieve kritiek. Ik vind het niet moeilijk om iemand te bedanken, tenminste als ik het echt meen. En als de ontvanger van mijn bedankje de enigste is die dat bedankje positief in ontvangst neemt. Ik bedank bijna nooit iemand als andere dit ook horen of lezen, het hele krachtenveld wat ik dan voel zou ik van op tilt slaan, zoals bij een flipperkast. Dit voelt heel erg onprettig voor mij.
1 op 1 voel ik me goed, maar 1 op 7 miljard kan mijn hoofd niet goed verdragen. Dat iemand mij bedankt en andere kunnen dit horen of lezen doet me niet zo veel, ik kan immers bij dat bedankje zelf bepalen of ik dat bedankje terecht vind naar mijn maatstaven. In de gevestigde burgerij vieren ze de verplichte nummertjes als kerst/pasen/verjaardag. Zogenaamde feestjes waar kadootjes bij horen, en als je een kadootje krijgt dan “moet” je bedankt zeggen, ook al krijg ik de grootst mogelijke onzin als kadootje in mijn handen geschoven. Veel dingen in het leven zijn relatief, maar dingen vieren omdat het toevallig, 365 dagen geleden dat je het voor het laatst gevierd hebt ook. Een feest als Sinterklaas vind ik weer wel leuk, zolang ik zelf maar geen kadootjes krijg (ik heb immers niets nodig) kadootjes geven aan kinderen met Sinterklaas vind ik prachtig. Ik geef iets waarvan ik van te voren redelijk zeker ben dat kinderen dankbaar en leuk vinden, en dat dankbaar hoeft voor mij dan niet in woorden iets te zijn, een glimlach van dat kind is voor mij pas echt een bedankje. Als ik zelf jarig ben, en iemand wil komen dan zeg ik altijd dat ze niets mee mogen nemen anders komen ze er niet in. Ik vind het namelijk niet prettig om bedankt te moeten zeggen terwijl ik het niet meen. Het is wel eens voor gekomen dat ik zij van, neem maar iets banaals als een pak suiker of wat toiletpapier mee als kadootjes. Dat is iets wat ik nodig heb, en kan ik meer gemeend bedankt zeggen als ik het krijg. Het liefst krijg ik dus niets, maar een hand krijgen die ik vrijwel meteen terug moet geven vind ik ook niet erg. Het wel of niet dankbaar zijn zit bij mij niet money bloemen of iets anders materialistisch krijgen, maar het wel of niet dankbaar zijn zit bij mij in mijn hoofd.
Het klinkt misschien lachwekkend, maar mensen kunnen mij van tevoren eigenlijk nog het beste vragen of ik het goed vind dat ze van plan zijn om mij te gaan bedanken. Met de bedankjes over en weer word ik in een sociale zee getrokken met veel water. Mensen hoeven bij mij niet met woorden of kadootjes bedankt tegen mij te zeggen, mijn hoofd voelt het liefst zelf of ik ergens dankbaar voor “moet” zijn.
Momenteel heb ik geen huisdieren meer, maar met huisdieren voelt het erg prettig voor me om dankbaarheid te krijgen of te geven. Een dier is alleen maar dankbaar als dat diertje het echt meent om mij met zijn tongetje kusjes te geven,en het maakt voor het diertje niet uit of ik wel of niet dankbaar ben voor die kusjes waar hond mijn gezicht met aflebberde.

Gisteren heeft de postbode een kaartje in mijn brievenbus gestopt. Een kaartje met een religieuze wens aangaande een feest wat sommige mensen eind december vieren. Ik heb niets met dat feest, en ook niet met die wens. Moet ik nu “dankbaar” zijn voor die kaart die ik gekregen heb? Moeten is dwang, en dwang werkt niet bij mij. Is het “ondankbaar” als ik niet dankbaarheid toon? Het zijn hele aardige mensen van wie ik die kaart heb gehad. Maar ze leven in een andere wereld als ik. Als ik ze op 12 februari ( de geboorte-dag van Charles Darwin ) een kaart stuur hebben ze het zelfde gevoel als ik nu heb. Nu zal ik op 12 februari geen kaart aan ze sturen, want ik vermoed dat ze dat onbeleefd vinden als ik mijn belevingswereld opdring. Maar blijkbaar vind “de massa” het normaal als minderheden zich moeten aanpassen/conformeren omdat ze qua aantallen minder hoog voorkomen in de populatie der mensen. Om de goede lieve vrede te bewaren buig ik vaak, maar van binnen ben ik toch wel jalours op Andre van Duin . . .

Het woord “bedankt” is heel verwarrend voor me. En helemaal als het gebruikt word op momenten dat het voor mij heel erg onlogisch is.

Zo ben ik  van het indigo-team over gegaan naar het autisme-team. Tijdens mijn laatste gesprek met de psychologe van het indigo-team bedankt ze mij voor de gesprekken.
“Bedankt, ik heb veel van je geleerd” kreeg ik te horen. Hé, dacht ik bij mezelf. U bent toch de hulpverlener. Ik ben toch niet Uw hulpverlener. Na al die gesprekken waren me te rollen duidelijk tussen haar en mij, en op het laatst gaat zij mij bedanken? Ik vond het op zich wel prettig dat ze dat deed, maar toch voelde het voor mij onlogisch.

 

Op momenten dat mensen mij het gevoel geven dat ik ze “moet” bedanken, en dat ik ze eigenlijk niet wil bedanken omdat ze het niet verdienen, dan gebruik ik wel eens de woorden “Merci” of “Thank You” Met deze woorden komt het wat minder direct en deftig over voor mijn beleving.

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s