Fantasie~Dagdromen

Als ik me goed voel ga ik automatisch dromen en fantaseren. Ik heb niet het gevoel dat ik dat bewust ga doen.
Gevoel en ratio zijn geen bekende van elkaar in mijn schedel, ze ontmoeten elkaar wel eens, oppervlakkige ontmoetingen.
Als ik op zoek zou gaan naar de definitie van dromen/fantasie dan zou de uitkomst eigenlijk al een blokkade zijn óm te dromen/fantaseren.
Fantasie en dromen beleef ik eigenlijk alleen maar op een solitaire manier. Religies en nationaliteiten zijn naar mijn mening ook 100% fantasieën, maar door het sociale aspect voel ik me niet vrij om in die fantasie wereld te wandelen/vliegen/zweven.
Enkele dagen geleden was ik ruim 1 uur in de wolken, normaliter bevinden wolken zich in de lucht, maar mijn wolken lagen op de grond.
In een hectische omgeving kijk ik omhoog of omlaag. En dat kwam dat uurtje dromen goed van pas, om dat ik verplicht was om op de grond te kijken waar de schoonheden lagen. Met een Blackberry in de aanslag ging ik op strooptocht. En bij iedere schoonheid kwamen fantasie gedachten bij me naar boven borrelen. Op 1,10 minuut in het filmpje moest ik aan het lied “Dodenrit” van Drs, P denken.
Zoals ik in het dromen in mijn slaap geen besef heb van tijd, zo had ik er tijdens dat uurtje fantaseren/dromen ook geen besef van.
Fantasie is als een brug over troebel water voor mij.

Fantasie/Dagdromen in een negatieve vorm heb ik een jaar of 4 geleden ook gehad. Hypochondrie heet het met een duur woord. Ik had al enkele maanden pijn in mijn buik/lies, en ik had mezelf wijs gemaakt dat ik ongeneeslijk ziek was, op een gegeven moment dacht ik het niet alleen, ik wist het zeker. Zelfs de huisarts die verklaarde dat ik een liesbreuk had en met een simpele operatie verholpen was deed de gedachte dat ik ongeneeslijk ziek was niet verhelpen. Zelfs tijdens de operatie en de eerste weken daarna was ik er nog niet gerust op. Toen enkele weken later de pijn helemaal weg was ging ik me er in berusten dat ik niet ongeneeslijk ziek was geweest. Een rijke fantasie is niet altijd rozengeur en maneschijn. Iets wat je niet hebt, wat je nooit hebt gehad, en wat je ook nooit zult krijgen is volgens mij erg moeilijk om een juiste voorstelling te hebben hoe dat is. Het echte besef van daglicht krijg je volgens mij pas op het moment dat je ook de donkerte van de nacht hebt ervaart.
Maar de 1500 gram aan hersenen kun je niet eventjes transplanteren in een andere schedel. Om toch enig voorstellingsvermogen te hebben over dagdromen dacht ik laatst aan het moment dat je een ernstige griep te pakken hebt. Tijdens een erge griep droom ik zowat 24 uur per dag, ik weet dan soms niet eens welk moment van de dag het is. Tijdens een griep word mijn geest nog meer los gekoppeld van mijn lichaam dan in normale toestand. Het voelt dan net alsof mijn geest zo groot is als de ruimte waar ik op dat moment ben, de radiator buizen zijn dan net zoveel deel van mijn geest als mijn ogen of oren. In plaats van “Wat is een fantasie/dagdroom en wat niet?” dacht ik gisteren dat het misschien een beter uitgangspunt is om je af te vragen
“Wat is werkelijkheid/feit en wat niet?” Deze vraag is nog moeilijker te beantwoorden volgens mij.
Als ik een erge koortsaanval heb bij een griep heb ik na die koorts wel het gevoel dat mijn hersenen mijn bewustzijn voor het lapje hielden.
Zonder koorts heb ik dat niet, maar dat ik dat gevoel niet heb betekend nog niet dat mijn hersenen een juiste weergave van de werkelijkheid geven. Tijdens een koortsaanval dacht ik namelijk ook dat mijn geest rondjes rond de verwarmingsbuizen aan het draaien was. Het begrip ‘normaal’ neem ik normaliter toch al met een hele grote lading van korreltjes tafelzout. En ik denk dat bij het loslaten van wat dan normaal is dichter bij “werkelijkheid” komt dan wanneer je vasthoud aan normaal versus abnormaal.
Surrealistische schilders als Rene Magritte en Salvador Dali hebben kunstwerken gemaakt die mij dichter bij de werkelijkheid brengen dat een fotograaf met een haarscherpe afbeelding. georgette-19371

Fantasie~Kleuren.

In het voorjaar komen er blaadjes aan de bomen, en in het najaar vallen die blaadjes weer op de grond. In het voorjaar zijn ze groen, en als ze vallen zijn ze geel/bruin/rood/paars. Dat blaadjes aan de bomen komen en maanden later weer van de bomen vallen zie ik niet als een fantasie, maar bij de kleuren weet ik het zo net nog niet. Een hond ziet de kleuren van de blaadjes weer anders dan homo-sapiens. Insecten zien ze weer anders, insecten schijnen kleuren te zien die voor mensen niet te zien zijn. Kleurenblind, ik ken dat begrip, maar ik denk dat iedereen kleuren in een bepaald opzicht een fantasie & werkelijkheid tesamen zijn. Hebben objecten kleuren of maken onze hersenen deze kleuren? Ik denk eigenlijk het laatste. Als een object verschillend worden waar genomen zie ik het als een fantasie.
Als ik nu boven mijn monitor uitkijk zie ik een boom met allerlei mooie herfst tinten. Als mijn ogen een 25 centimeter lager kijken naar de monitor bevat die boom dan nog die mooie herfsttinten? Het is nog maar de vraag of objecten kleuren bevatten.
Mijn 1500 gram aan hersenen is een soort microsoft-paint-bewerkings-programma een soort home-cinema-set.

1. een beamer
2. een filmdoek
3. een oog wat de voorstelling van het filmdoek en de beamer bekijkt. 
Deze 3-eenheid geeft een continu film, een soort fantasy-film, fantasy omdat andere levende wezens een andere film zien dan ik zie.
En het mooie is dat je voor deze film geen Philips TL-balkje in je hoofd nodig hebt. Wat zuurstof en ander voedsel volstaat voor een toegangskaartje van de film.

magic_autumn_colors_by_artsaus-d5bw4la

***

Een intrigerende foto, althans, op mijn schedel komt er een trigger los. Vakantie vierende mensen met een antenne op hun hoofd, sommige hebben zelfs meerdere ontvangers tot hun beschikking. Ook virtual reality brillen hebben ze. Blijkbaar genieten ze, gelet op hun relaxte manier van liggen.

Een enigszins grappige foto, maar verschillen deze mensen veel van vakantie vierende mensen die geen antenne en virtual reality bril dragen? Volgens mij niet, het principe wat mijn geest ontvangt lijkt me redelijk gelijk. Met het kijken naar die foto zie ik dat deze mensen aan het fantaseren/dagdromen zijn, maar ik ben niet bij machten dat ik dat zelf ook doe, althans dat denk ik.

Valt me op dat het hele kleine kind geen antenne’s en bril op zijn nog prille hoofdje draagt. Binnen niet afzienbare tijd hoop ik de fotograaf van deze foto te ontmoeten. Ik zal eens vragen of dit een speciale betekenis heeft.

***

kwam net een leuke spreuk tegen over fantasie, een omdenkspreuk. Omdenken en fantasie zie ik wel als ‘brusjes’ van elkaar.

Collectieve fantasieën (indoctrinatie) houd ik weer niet van, en er is iets heel merkwaardigs op de planeet aarde, een overgrote meerderheid van de homo sapiens op de planeet aarde houd juist weer wel van collectieve fantasieën … ;)
Met een collectieve fantasie verlies ik mijn authentieke-zelf.

***

Nog een stukje wat met het vorige verband houd.

Wat als een fantasie/dagdroom dusdanige vormen aan neemt, dat je bewustzijn geen zicht meer heeft dát het een fantasie/dagdroom is? Dat je fantasie dus in feite werkelijkheid voor je geest is geworden. Dan kon je naar mijn mening dicht een pshychotische toestand.
Een mens heeft naar mijn mening toch al geen vrije wil, en zonder het correctie mechanisme van een bewustzijn kan de fantasie/dagdroom een gevaar voor jezelf en voor een ander zijn. Zeker als je te maken hebt met mensen die manipulatief erg sterk zijn.
Jomanda, Rasta Rostelli, Henk Binnendijk, David Goresch, Baghwan, Khomeinie, ofschoon ik het geen leuke mensen vind moet ik wel toegeven dat ze charisma hebben, en met dit charisma makkelijk mensen kunnen manipuleren. Mensen voor de gek houden door een fantasie/dagdroom te verheven tot een collectieve fantasie/dagdroom. Vanuit een egocentrische manier denken in de ik-vorm lijkt me het beste medicijn om niet ten prooi te vallen van deze m.i. zeer negatieve fantasieën/dagdromen.
Charisma gebruiken om invloed op de ander te hebben hoeft voor mijn niet perse negatief te zijn, zolang je de eigenheid maar niet uit mensen sleurt. Zo iemand vind ik John Lennon, dromerig en deze dromerigheid gebruiken om juist scherp te worden.

Stel dat ik vanmorgen ben wakker gemaakt door 4 marsmannetjes, en dat ik met hun ruimteschip 25 kilometer noorderlijk op het provinciehuis in Den Bosch ben beland, en dan we alle 5 een kopje koffie kregen aangeboden van de commissaris Wim van der Donk, en dat Klaas Vaak ons ook nog een Bossche bol bij serveerde dan is dat een individuele fantasie. En ik hoop eerlijk gezegd dat als me morgen dat weer overkomt dat het opnieuw een individuele fantasie zal zijn. Deze wonder mooie belevenis zou een grote horror film worden als ik met alle flatgenoten deze fantasie moest beleven. Collectieve fantasieën zijn voor mij een contradictie, collectieve fantasieën zijn een dwangbuis voor mij.
Gemummieficeerd zijn terwijl mijn lichaam nog in leven is, dat vind ik wel een treffend dwangbuis beeld van een collectieve fantasie.
Afbeelding

***

Was het een vorm van dagdromen of een psychose?
Of misschien wel een combinatie, of misschien verschillen deze begrippen niet veel van elkaar in wat ik ga krabbelen.
Plaats van handeling was de FNAC in de Rue Neuve te Brussel, ongeveer het equivalent van de Free-Record-Shop in de Kalverstraat te Amsterdam. Angst kan me van het padje brengen, maar muziek kan mijn geest ook op een zijspoor doen belanden. Een dusdanig zijspoor dat ik zombie achtige trekjes ga vertonen. Ik liep de FNAC binnen en na wat orienteren belande ik bij de muziek afdeling waar je met een koptelefoon een preview van een cd kunt beluisteren, met een koptelefoon ben ik helemaal gevrijwaard van de dingen om me heen.
Ik luister daar naar wat muziek, en op een gegeven moment neem ik een cd-tje van Leonard Cohen in mijn handen. Songs of love and hate.
Op een gegeven moment zet ik die koptelefoon van mijn schedel en loop niets vermoedend met dat cd in mijn handen de winkel uit.
Ik was zover weg dat ik zelfs niet in de gaten dat het alarm afging bij de detectie-poortjes. Op zich best wel vreemd, want bij het aanhoren van een ambulance kan ik op tilt slaan. Een 10 meter van die detectie-poortjes vandaan komt er een klerenkast naar me toe gelopen met de woorden ‘mesjeu’. Ik had nog wel de tegenwoordigheid van geest dat dit meneer betekende in het frans. Wat moet hij nu weer was mijn eerste gedachte. Meneer van de beveiliging wijst naar de cd. En mijn hartslag schiet omhoog, en ik begin bijna te plassen zoals iets verderop manneke-pis doet. Ik was de pineut, nu ben ik een dief-misdadiger-crimineel. Op dat moment was ik ontwaakt uit de dagdroom-psychose. De security sprak ook nederlands, ik mee naar een arrestanten kamertje waar ik trillerig mijn ID-kaart toonde. Ik wilde die cd van Leonard Cohen helemaal niet kopen, ik was er gewoon mee naar buiten gelopen vertelde ik.
Niets mee te maken vertelde meneer van de beveiliging, je gaat de cd afrekenen, of ik schakel de politie in.
Toen heb ik de weg van de minste weerstand gekozen en braaf voor deze cd betaald.

 

Update komt er aan, wanneer weet ik nog niet.

 

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s