Natuur, dieren, reizen, flora, fauna.

Vandaag een ontmoeting gehad met diverse dagpauwoog-vlinders, ware schoonheid zit van binnen word wel eens gezegd, maar bij de prachtige tekeningen op hun vleugels laat ik gezegde maar even varen.

 

“Van de natuur houden is reeds een bewijs hiervoor dat men buiten de natuur staat”. Godfried Bomans

Het citaat klopt niet, maar ik vind hem wel mooi. Hij klopt niet omdat ‘houden van’ ook natuur is, maar ik vind hem mooi omdat Bomans verwondering der natuur boven kennis der natuur plaatst.

Kennis-versus-Verwondering, ik lees vol verwondering over de kennis van Darwin O:) Een combie is dus tóch mogelijk.

 

 

Grenzen

Ik heb een haat-liefde verhouding met grenzen. Zeker als het grenzen van nationaliteiten betreft. Je kunt aan de ene of de andere kant van een landsgrens lopen, maar je kunt ook “op” de grens lopen. Dan ben je een soort cosmopoliet. Je linkerbeen in Nederland en je rechter been in België. Dolph Cantrijn wil in 80 dagen niet de wereld rond lopen, maar deze man wil in 80 dagen de grenzen van Nederland lopen, een soort Jules Verne.
http://www.volgdolph.nl
Met de foto op zijn homepagina raak ik al meteen in vervoering 🙂 Je kunt je ook aanmelden las ik om als gastloper een dag mee te lopen, dit doe ik misschien wel in een van de komende 80 dagen. Aan zijn lichamelijke voorbereiding zal het niet liggen, hij heeft laatst de 4daagse van Nijmegen met succes volbracht.

***Een reis naar ‘nergens’***

Schoonheid der natuur. Alleen deze 3 woorden vind ik al een schoonheid bevatten. Ik was net nog even op mijn balkon en zag een prachtige volle maan. Met zo nu en dan wat sluimer bewolking er voor. In de nachten dat het super helder is vind ik al die sterren zo machtig mooi. Als ik dan alleen ben bevind ik me in een super-focus. Bij dieren focus ik ook, op het diertje zelf, maar ook op wat het dier op dat moment mogelijk aan het denken is. Wat is dat voor een rare kwibus denkt ie misschien wel als ie mij ziet. Als honden met hun staart, oren of zo eigenwijs met hun kop bewegen geniet ik van. Of 2 honden die elkaar tegen komen op straat vind ik mooi. De natuur is niet alleen schoonheid. De natuur is ook gruwelijk en catastrofaal. Denk maar aan overstromingen, aardbevingen, vulkaanuitbarstingen, en niet te vergeten de zwaartekracht. Dieren die niet zo veel lasten hebben van dit natuurverschijnsel zijn vogels. Natuurfilms vind ik vaak het mooiste als er geen stemmen of muziek bij zit, puur natuur dus. Maar bij de anderhalf uur durende film over trekvogels kon ik de muziek goed verdragen.
Ik heb de film in 1 adembenemende vlucht bekeken.

Op mijn werk kom ik de mooiste paddestoelen tegen.

Mindfulness en natuur is voor mij ook een perfecte combinatie.
Onderstaand filmpje heb ik Luxemburg gemaakt.

Lang geleden heb ik tijdens een wandeling in het plaatsje Moordrecht een meerkoet uit het ei zien kruipen, alleen het snaveltje in het begin daarna zijn kopje, het duurde erg lang en toen zijn we maar verder gelopen. Pa en ma meerkoet konden het op zich goed verdragen dat wij op een afstand stonden te kijken, althans ze werden niet zo agressief als zwanen soms kunnen zijn. Dat een mus of spreeuw ontsproten zijn uit wat de massa verstaat onder een dinosaurus toont goed aan dat groot, zwaar en sterk geen garantie is van voortbestaan van de soort, integendeel zelfs. Grote uilen zoals een oehoe hebben het ook moeilijker, als een houtduif. Een kolibrie heb ik nog nooit gezien, wel een torenvalk, een torenvalk kan ook als een kolibrie dusdanig vliegen dat hij in de lucht stil staat, het bidden. Sinds enkele dagen is een koppeltje torenvalken bezig met een nest te maken en voorbereidingen voor gezinsuitbreiding middels paringen. Het mannetje is te herkennen aan zijn grijze kop, en het vrouwtje aan haar bruine. Roofvogels hebben in bepaald opzicht ook wel iets weg van aspergers/autisten. Scherpe zintuigen en ze leven redelijk solitair. Een biddende torenvalk is op zijn schoonheid, maar daar denkt het muisje waar hij naar op zoek is heel anders over. Op nestkastlive.nl/torenvalk kun je dit koppeltje 24 uur per dag begluren. Waarschuwing: het wel en wee volgen van broedende vogels is een tijd en slaaprovende fiep. Vooral rond het moment van eieren leggen, eieren die uitkomen, en juvenielen die uitvliegen. Momenteel is het er al veel geroesemoes buiten van auto’s mensen fabrieken als vogels wakker worden en het ochtenlied gaan fluiten, maar over een maand of 2 beginnen ze al te fluiten als het buiten nog lekker stil is door het eerder opkomen van de zon. Ik ga dan wel eens op een matrasje op mijn balkon liggen en wachten op de eerde fluitconcerten. Als je goed luisterd kun je de vogels ook tegen elkaar horen fluiten. Ik ben ook benieuwd of we door de zeer milde winter in de lente ook meer insecten kunnen verwachten. De schoonheid der natuur is volop aan de gang op mijn balkon, aan de rechtse kant een koppeltje bosduiven die een nestje aan het bouwen zijn op een afdruiprekje, en aan de linkse kant een koppeltje koolmeesjes dat ook allerlei nestmateriaal in een mezen-kastje aan het slepen zijn. Geen kooien of tralies zoals in een dierentuin gebruikelijk zijn, maar puur natuur. De vogels hebben in ieders geval zelf de vrijheid om te bepalen of ze komen of niet komen. Als ik zo een vogel op de leuning van mijn balkonhek zie zitten geeft het me een schrikreactie als de vogel weg vliegt. “Heee kijk uit, ik kan helemaal niet vliegen” denk ik dan. Op een of andere manier leef ik me dan zo in dat diertje in dat ik voor mijn gevoel ook de lucht in vlieg. Ik weet eigenlijk of ik dat onder het kopje “inlevensvermogen” of onder “totaal geen inlevensvermogen” moet plaatsen.

Gisteravond een stukje gelopen in de buurt van esdoorns. De takken van de bomen zwaaiden deze keer niet naar me, maar ze hadden wel flink wat speelgoed voor me laten vallen. Honderden, misschien wel duizenden ‘helikoptertjes’ lagen op me te wachten. Met mijn handen die net zuiver waren van het zwemmen graaide ik van de grond een hoop van die helikoptertje bij elkaar. “Een kinderhand is snel gevuld” moest ik toen aan denken. En ik gooide ze omhoog. Het was een moment van geluk toen ik zag dat de propellortjes nog draaide ook. Zonder kerosine.

Wat zie ik: baviaan, chimpansee, homo-sapien, neaderthaler, bossen, lucht, wolken, eilandje, meer, rotsen, waterval, kilimanjaro, een steenuil, piranha, een leeuw, een kat, een hond, een vos, een wolf, een bergbeklimmer, een eend, een hand, een kikker, een torenvalk, een krokodil, een autist, een pandabeer, een zeehond, een egel, hans asperger, mannen met baarden-Andre, een specht, 2 bevers, een denneappel, 2 douchende mens-achtigen, de wind, de tafelberg, een spookje, een luchtkasteel, mens met stropdas, een draak, een mol, een vulkaan, het koetje van Bernard, het bijtje van Bzzzzz, autisten-blauw, natuur-groen, ik zie Utøya 😦 , een siameese tweeling, ik zie ruimte, ik zie de zwaartekracht, een arend, en klassefoto van vroeger, The fool on the hill, een windhoos, de duim van een lifter, de krijtrotsen van Dover, een varken, houdsnijwerk, een autist, ik zie licht, wandelschoenen, bladeren.hoe langer je kijkt hoe meer je ziet
En ik zie mijn monitor 😉

De natuur bezorgd ons geluid/muziek. De bomen bezorgen ons ook indirect muziek door het hout, waar André Rieu weer zijn Stradivarius aan te danken heeft. Afgelopen dinsdag zag ik weer veel cadeautjes van moeder natuur op de grond liggen, ook een muzikaal cadeautje van een eikel-dopje wat op de grond gevallen is. Met mijn duimen dekte ik dat een beetje af en dan heb je een fluitje in handen. Van de eikels zelf kun je een tol maken, aan de kant waar het eikeldopje gezeten heeft steek je een lucifer in en tollen maar.

2 en een half jaar geleden ging het niet zo goed met me. Ik had zelfs de puf niet om actief te zijn op internet. Actief in de zin van dingen plaatsen of mailen. Maar plaatjes kijken dat deed ik wel. De afbeelding van het dode aapje en de rouwende moeder is geen “schoonheid der natuur” maar toen ik las dat het voor apen belangrijk is dat ze rouwen met een overleden familie-lid gaf het toch een bepaalde schoonheid. Het aapje op de foto is maar kort op aarde geweest, en dan ook nog eens in gevangenschap van Artis. Toen der tijd kon ik goed een uur naar deze foto staren. Rustgevend de absoluutheid.

Enkele beauties die voor mij lens verschenen.


♪Er wonen 2 duifjes
in mijn oude afdruiprekje
en die twee duifjes
die wonen daar pas
je raakt gewoon weg van je stuk
als je het ziet da pril geluk
hij poept mijn hele balkon kapot
alleen voor haar die dot van een duif
ik noem haar Charlotte
en hem noem ik James
die duiven van motten
in mijn ouwe afdruiprek
Een familie duiven
woont er in op mijn balkon
ik laat ze ravotten
als een kleuterklas
nauw zitten ze braafjes op het nest
en eten zich een volle maag
ze vreten mijn hele rekje kapot
omdat een duif toch leven moet
die lieve Charlotte
en de mottige James
en die dottten van duiven
wonen in hier erg graag♪

James is net zo camera schuw als ik zelf ben, tijdens de fotoshoot vloog ie snel weg.

De gasten op de camping waar ik werk word van verwacht dat ze betalen voor hun verblijf. Maar vandaag hebben we een gast die gratis mag verblijven, en we hopen dat hij ook nog een lang blijft, en nog mooier zou zijn als hij een gezinnetje gaat stichten. Deze gast is een jonge bosuil, een bosuil uit een vogelasiel. Anita van Uilenwerkgroep Oisterwijk heeft de uil in een kast geplaatst. Als voer zijn er ook wat muisjes mee in de kast gegaan. Er is nu tijdelijk (2 dagen) gaas voor de vliegopening gespannen, zodat de uil aan de kast gaat wennen en de kast als centrum van zijn territorium gaat beschouwen. Maandagavond krijgt de vogel zijn vrijheid terug. Het was voor mij de eerste keer dan ik oog in oog stond met een bosuil, aangezien het oog van een uil vele malen geavanceerder is dan mijn oog ben ik wel benieuwd hoe zij/hij mij zag. Ik zal het nooit te weten komen, en dat vind ik eigenlijk nog prettig ook, aangezien ik niet graag naar mezelf kijk. De rode randjes rond het oog van een bosuil zijn bijzonder.

Zin om af te reizen naar de Mont Blanc? En op een veilige risicoloze manier de top van deze berg te bereiken met zijn eeuwige sneeuw? Het uitzicht op bergen maakt me wel dromerig. Ook zonder bergen lukt me dat wel maar met bergen net iets meer. Dat commercieele wielrennen trekt me niet, maar als er zo die berg etappe zijn tijdens de Tour-de-France dan kijk ik wel als ik tijd heb.
Zojuist scheen een heerlijk zonnetje, en was een strak blauwe lucht te bewonderen. Het beklimmen van deze berg via de link is voor mij naar het kijken van een schilderij van van Gogh, iedere keer zie ik weer andere dingen.

http://www.in2white.com

Na het klikken op de link niet vergeten om je voeten in een bak met ijsklontjes te steken 🙂

Dagdromen is ook een vorm van reizen. Een financieel en milieu vriendelijke vorm zelfs.
Men neme een A4-tje. Vouw dit enkele malen op een dusdanige manier dat er een boeing747 tevoorschijn komt. Werp dit geheel in de lucht, en binnen een fractie van een seconde ben ik op reis naar een zonvakantie naar de Canarische eilanden, compleet me privé strand, wuivende palmbomen, een koel flesje bronwater van de Lidl. Dit beeld kwam bij me naar boven toen ik de afbeelding zag.In een vorstperiode met een heldere lucht blijven de vliegtuigstrepen ook lang zichtbaar.
Dan voel ik me een soort pseudo verkeersleider.

“Ik ga op vakantie en ik neem mee, een ……”

Dat deden we vroeger wel eens als spelletje, dat we dan om zijn beurt op moesten noemen wat we mee namen op vakantie, in mijn geval neem graag zo min mogelijk mee, het liefste zou ik reizen zoals een dier in het wild dat doet, en dat is alleen zijn eigen lichaam mee nemen en verder helemaal niets, maar aangezien in niet tot de zeearenden of de bavianen behoor, ben ik toch verplicht om meer mee te nemen dan alleen mijn eigen lichaam, de reis zal kort en niet ver gaan als ik echt helemaal niets mee neem. Iets anders mee nemen dan mijn eigen lichaam is voor mij fysiek en geestelijk een negatieve ballast.

Maar goed, ik ga op vakantie en ik neem mee?

Mijn eigen lichaam
Een ID kaart
Een bankpasje
Wat geld
Een stukje karton met viltstift
Mijn pasje van de jeugdherbergcentrale
Met tegenzin neem ik een mobieltje mee
Een toilettasje met de hoogstnodige atributen, shampo, zonnebrand, tandpasta, quetiapine
“vliegen vangen” dit is een dun boekje met kronkels van Simon Carmiggelt
Een heuptasje
Aangezien in niet alleen op de planeet aarde vertoef doe ik kleren aan, op vakantie neem ik het liefste de oudste kleren mee, het liefst kleren waar de gaten in zitten, kleren die ik nog maar 1 keer draag, zodat ik ze tijdens mijn reis ergens achter kan laten, op deze manier word mijn geestelijk en fysieke ballast steeds minder, ik zie er niet als een landloper/zerver uit, maar dat ik niet het stereotype toerist ben voelt wel prettig voor me
En ik neem een rugzak mee waar ik al deze fysieke dingen in stop
En in deze rugzak/valies stop ik nog wat dromen

Ik heb eens gelezen dat mensen meer vakantie-plezier beleven aan de voorpret van een vakantie dan de vakantie daadwerkelijk zelf. Als het tijdpad van plannen tot vertrek inderdaad de leukste periode is, dan is het niet onverstandig om de vakantie op de dag van vertrek te annuleren 🙂 en vervolgens meteen weer nieuwe plannen gaat maken die je vervolgens op de dag van vertrek wéér gaan annuleren. Op deze manier kom je nooit bij een hotel aan dat overboekt is, of een camping waar je tot in je enkels in het water zakt bij het binnenstappen van de voortent. Op deze manier creëer je een altijd durende permanente vakantie, het is weliswaar een vakantie in je hoofd, maar zoals gezegd, dat is de leukste tijd van je vakantie.

Afgelopen zondag kwam ik al reizend aan in Antwerpen, niet virtueel maar ik kwam er op een fysieke manier om met soortgenoten een meeting van Autsider bij te wonen. Op het centraal station van Antwerpen kwam ik een mooi staaltje van “geestelijk voedsel” tegen voor reizigers, althans mijn geest werd er door gevoed. In de prachtig gerestaureerde stationshal was een gedicht te lezen. Het gedicht heeft al titel: “Bericht aan de reizigers”

De foto bevat niet het volledige gedicht. Het gedeelte wat niet op de foto staat is:

blijf kalm en open uw valies; put uit zijn voorraad
en ge ondervindt dat nooit een enkel uur te loor gaat

En arriveert de trein in een vreemdsoortig oord,
waarvan ge in uw bestaan de naam nooit hebt gehoord,

dan is het doel bereikt, dan leert gij eerst wat reizen
betekent voor de dolaards en de ware wijzen…

Wees vooral niet verbaasd dat, langs gewone bomen,
een doodgewone trein u voert naar ’t hart van Rome.

Jan van Nijlen

Valies met dromen. Deze woorden bleven me de gehele dag in mijn hoofd rond zweven.

Zin in een reisje boven de zuidpool?
Het enige wat je moet doen is even op de link klikken.
http://www.electricoyster.com/electric3d/index.html

Reizen. Goedbeschouwd is het leven van de wieg tot het graf 1 grote reis. Een reis waar niemand het program van krijgt. Als de Niagara watervallen om het hoekje waren zou ik al wel een keer geweest zijn vermoed ik. Heb nog nooit een vliegtuig van binnen gezien, ook een TGV of een boot op zee niet. Ik kan ook niet zeggen dat ik dat als een gemis zie. Ik geniet van foto’s film of webcams van ver weg, maar om er perse fysiek te zijn hoeft voor mij. Misschien is het iets van gemakzucht dat ik dat niet doe. Als ik ergens ben waar geen Nederlands word gesproken is het voor mij al snel de andere kant van de wereld. Ook bij de Utrechtse heuvelrug of het heuvel landschap van Limburg heb ik al een gevoel van buitenland. Net als Bzzzzz reis en zwerf ik ook graag in mijn hoofd. Ik schijn ook wel een beelddenker te zijn. 32 beelden per seconde, en ieder beeldje reist met de snelheid van 1 honderdse van een seconde door mijn hoofd. Ik ben geen getallen-freak, maar zoiets spreekt bij mij wel tot de verbeelding. Vanmorgen reisde ik even naar die grappige pinguins op Antartica, en met de terugreis een tussenstop gemaakt op de Galapagos eilanden. Waar ik nog net Charles Darwin kon begroeten met zijn bemanning op de Beagle. Vliegtuigen reizen van A naar B, maar fantasten en beelddenkers komen overal. “Verbeelding is belangrijker dan werkelijkheid” heeft Einstein ook gezegd. Het reizen in mijn hoofd is mooi, maar zoals ieder voordeel zijn nadeel heeft is dat bij hoofdreizen ook. In mijn hoofd kom ik ook wel eens in oorden waar het niet fijn is.
Luxemburg vind ik wel mooi. In Luxemburg-stad heb je een boven en beneden-stad. In het dal van de beneden-stad loopt het riviertje de Alzette. Vanuit de Rue Vauban loopt er een zandpad naar dat riviertje met een heel idyllisch plekje. Via een watervalletje van 1 meter klettert het water daar naar beneden. Aan de overkant van dat plekje is een oud klooster. Ik was daar op een warme dag, het kolkende water koelde de lucht beneden in dat dal. Evolutie-allemachtig wat prachtig. Ik zat daar met het boekje “vliegen vangen” van Simon Carmiggelt. Volgens mij was deze man ook wel een soort beelddenker. Zo beeldend als hij zijn Kronkels heeft geschreven. Zo in het buitenland vind ik het ook wel prettig om even een kerk binnen te stappen. Niet vanwege het religieuze maar voor de serene stilte die er soms heerst.
De ierse zanger Luka Bloom heeft ooit een lied gemaakt met als titel “The acoustic motorbike” ofschoon ik niet zo veel fiets spreekt me toch aan. Een lied met dierengeluiden, en zelfs het ratelen van de ketting ontbreekt niet.

***

Vliegeren

Een vlieger is geen wezen van vlees/bloed/botjes. Derhalve heb ik er niet zo veel moeite mee dat mensen de vlieger niet vrij laten. En via een koortje, touwtje, knopen, hun vlieger als slaaf laten fungeren ter eer en glorie van de hobby van de vliegeraar. Bij vogels is dat wezenlijk anders, dat zijn wel schepsels van vlees/bloed/botjes.
Een klein weekje geleden was ik ergens waar ik gemengde gevoelens bij kreeg.
De eerste gevoelens waren iets van “Oooh wat mooi :kiss:
Na enige tijd met mijn blackberry staan filmen veranderde dat ik “Dit is niet zo mooi :(
Ik ga zelden de dialoog aan IRL, en ook richting de gevangenisbewaarders gedroeg ik me als een stille-willie.
Als vogels een ziekte hebben kan ik het overigens goed hebben als ze tijdelijk in een asiel belanden, om na genezen te zijn weer de vrijheid krijgen. En kanarie of parkiet in een kooi die enkel zaden stukjes fruit eet kan ik ook nog verdragen, maar bij grote roofvogels komt er een kink in de kabels van mijn schedel.

Afbeelding
Bovenstaand briefje vond ik ruim een week geleden in mijn brievenbus. Het is een anoniem briefje, geen naam er bij.
Tja, sommige mannen houden vrouwen, katten, honden, parkietjes, varkens, konijnen, en ik houd toevallig duiven op mijn balkon.
Mannen, vrouwen, katten, honden, parkietjes, varkens, konijnen hebben nu eenmaal de eigenschap dat ze ontlasting produceren. En mijn duiven zijn daar geen uitzondering op, dat is puur natuur in zijn zuiverste vorm.
Sinds mijn onderburen zijn opgekrast/verhuist heb ik met niemand problemen, iemand van wie ik niet weet wie heeft wel problemen met mijn duiven getuige het briefje. Het woordje “alles” in het briefje vind ik schromelijk overdreven. Alles is voor mij 100%, als het nu eens 0,03% van alles is wat de duiven onder poepen bij de anonieme briefschrijfster/briefschrijver lijkt me meer richting de waarheid.
Het gaat overigens goed met mijn houtduiven Bas & Charlotte, ze kroelen wat af zo op een dag. En zo eens in de paar weken kieper ik een emmer water over mijn balkon en alle uitwerpselen zijn binnen een mum van tijd weg.
Afbeelding
ps, het woordje vrouwen in de afbeelding kun je ook vervangen door mannen, en het woordje kippen kun je ook vervangen door hanen.
Maar vrouwen & houden rijmt zo lekker.

Volgende de kalenders is het al enige tijd Lente
De laatste dagen lopen de natuuromstandigheden eindelijk wat in de pas zoals ik het jaargetijde lente bezie. De zwaluwen scheren weer door het luchtruim, schapen beginnen te lammeren. Vogels zitten op hun eitjes. Nieuwe tijden, nieuw leven, dat vind ik wel een mooi synoniem voor lente.
Als de massa in de sloot springt heb je weinig kans dat ik de massa achterna spring in de sloot. Zefs niet als er geen water in zit. Gisteravond jumpte in de sloot, niet om pootje te baden, maar om een uurtje te genieten van het lente-tafereel in een wei. Wat een snoepjes zijn die pasgeboren shetlandertjes. Naast de shetlanders stond er ook een klein olifantje in de wei, althans hij leek op een olifantje, aangezien het beestje ook een slurf bezat zoals olifantjen doorgaans ook bezitten :wink:
_________________

Update komt er aan, wanneer weet ik nog niet.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s